လူသားဗုဒၶ ႏွင့္ လူသား ဘုန္းႀကီးမ်ား၊-

သီရိလကၤာ ဆုိတာယခင္က ေတာ႔ ဆီလံု လုိ႔ ေခၚတဲ႔ ကၽြန္းနုိင္ငံေလး။ ေထရ၀ါဒ သာသနာနဲ႔ဆက္စပ္ျပီး ျမန္မာျပည္နဲ႔ ရင္းနွီးတဲ႔ဆက္ဆံေရး ရွိခဲ႔တာ နွစ္ေပါင္းေထာင္ခ်ီၾကာခဲ႔ျပီ။ အင္ပုိင္ယာအျဖစ္စုစည္း ပထမ ျမန္မာနုိင္ငံ အျဖစ္စတင္တည္ေထာင္နုိင္ခဲ႔တဲ႔ေခတ္ က ပုဂံေခတ္။ သီရိလကၤာ Polunnaruwa နွင္႔ေခတ္ျပိဳင္။

ဗုဒၶသာသနာ ကုိ သံဃာေတာ္မ်ား အဆင္႔ဆင္႔ လက္ကမ္းလာခဲ႔တာ ယခုဆုိ နွစ္ ၂၅၀၀ ေက်ာ္ခဲ႔ျပီ။ ယခုအခါ မူရင္းေဒသ အိႏၵိယမွာ ဗုဒၶသာသနာကြယ္ေပ်ာက္သြားခဲ႔ေပမဲ႔ သီရိလကၤာ.ျမန္မာ.ထုိင္း.ေလာ ကေမၻာဒီးယား တုိ႔မွာေထရ၀ါဒ၊ တိဘက္၊ကုိးရီးယား၊တရုပ္၊ဂ်ပန္၊ထုိင္း၊ဗီယက္နမ္ မွာ မဟာယာန၊ ဗုဒၶသာသနာ ဆက္လက္ရွင္သန္ေနဆဲ။

အိႏၵိယက သာသနာျပဳဘုရင္ သီရိဓမၼာေသာကမင္းရဲ႔ သားေတာ္အသွ်င္မဟိႏၵ နဲ႔ သမီးေတာ္ သဃၤမိတၱာ ေထရီ တုိ႔ရဲ႔ စြမ္းေဆာင္ခ်က္ေၾကာင္႔ သီရိလကၤာမွာ တစ္ဆက္တစ္စပ္တည္း ဗုဒၶသာသနာ အဓြန္႔ရွည္တည္တဲ႔ခဲ႔တာ နွစ္ ၂၀၀၀ ေက်ာ္တုိင္ ၾကာခဲ႔ျပီ။ သီဟုိဠ္သားေတြရဲ႔ သာသနာၾကည္ညိဳပံုက ပညာ သားပါတယ္။ နွစ္၂၀၀၀ ေက်ာ္ တစ္ဆက္တစ္စပ္တည္း သာသနာတည္ေအာင္ စြမ္းနုိင္တယ္ ဆုိကတည္းက ပညာနဲ႔ယွဥ္မွ။ ပညာမပါ ေနရာမက်။ သီဟုိဠ္ ဗုဒၶသာသနာလည္း ေလာကဓံ နဲ႔ၾကံဳရတယ္။ မင္းေကာင္းမင္းျမတ္ သာသနာျပဳမင္းလက္ထက္မ်ားမွာ ဗုဒၶစာေပ သင္ၾကားပုိ႔ခ် ရာ ဗဟုိဌာနၾကီးမ်ား(မဟာ၀ိဟာရ၊အဘယ ဂီရိ ၀ိဟာရ) ျဖစ္ခဲ႔ျပီး၊ နုိင္ငံတကာ ေက်ာင္းသားမ်ား အတြက္ ပညာျဖန္႔ေ၀ေပးနုိင္ခဲ႔တယ္။ မင္းဆုိးမင္းညစ္ သာသနာဖ်က္မင္းလက္ထက္မ်ားတြင္ေတာ႔ အႏၲရာယ္ကင္းရာ သင္႔ရာေဒသ ပုန္းေရွာင္ၾက၊ အိႏၵိယ၊ ျမန္မာ၊ထုိင္း နုိင္ငံရပ္ျခားသုိ႔ သြားေရာက္ စေတးေရွာင္ၾကတာက ေခတ္အဆက္ဆက္ကတည္းက။

ပုဂံရွိ ဆပဒ ေစတီ ၊ ပဲခူးကလ်ာဏီသိမ္နဲ႔ ကလ်ာဏီ ေက်ာက္စာက ျမန္မာ-သီရိလကၤာ ဗုဒၶသာသနာအတြက္ အေရးပါတဲ႔အေထာက္အထားျဖစ္သလုိ၊ ယေန႔သီရိလကၤာရွိ ထြန္းကားေနဆဲ အမရပူရဂုိဏ္း၊ ရာမညဂုိဏ္း၊ ေရႊက်င္ဂိုဏ္း ဆုိတဲ႔ ျမန္မာျပည္ေပါက္အမည္နဲ႔ နိကာယ ေတြကလည္း မျငင္းနုိင္တဲ႔ သက္ေသသာဓကမ်ား။

မင္းေကာင္းမင္းျမတ္ကုိအမွီရလုိ႔ သာသနာထြန္းေတာက္ေနရင္ က်န္နုိင္ငံမ်ားကုိ ေ၀ငွတယ္။ မင္းဆုိးမင္းညစ္ နိွပ္စက္လုိ႔ သာသနာေမွးမွိန္ေနရင္ စေတးေရွာင္ ျပီးသာသနာ႔ ကုိ ဆက္လက္ရွင္သန္ေစတယ္။ အဲဒီလုိ သာသနာျပဳတဲ႔ရလာဒ္အျဖစ္ ယခုအခါ သီရိလကၤာမွာ နိကာယ ဂုိဏ္းၾကီး ၄ ဂုိဏ္း အထင္အရွားရွိေနပါတယ္။ သွ်ာမ္ နိကာယ ဂုိဏ္းက - ယုိးဒယားအဆက္အသြယ္နဲ႔ တည္ေထာင္တာျဖစ္ျပီး၊ အမရ ပူရ၊ ရာမည၊ေရႊက်င္ နိကာယ ဂုိဏ္းမ်ားက ျမန္မာျပည္အဆက္အသြယ္နဲ႔ တည္ေထာင္ခဲ႔ၾကတာပါ။

သီဟုိဠ္သားေတြ အတြက္ ဗုဒၶဘာသာ သည္ နုိင္ငံ႔ရတနာ၊ နုိင္ငံ႔သာသနာ။ ဘာသာ သာသနာကုိ ခ်ီးေျမွာက္ပံုက-ပညာသားပါတယ္။


၁- လူဦးေရ ၇၀% ဗုဒၶဘာသာ၀င္ျဖစ္တဲ႔အတြက္ ဗုဒၶဘာသာသည္ နုိင္ငံေတာ္ဘာသာ ျဖစ္တယ္။ (၉၀ % ခန္႔ ရွိတဲ႔ ျမန္မာျပည္ နုိင္ငံေတာ္ဘာသာ မျဖစ္လာနုိင္တာ စဥ္းစားစရာပါ)

၂- ကႏၵီ ျမိဳ႔ရွိ ဗုဒၶစြယ္ေတာ္က National Treasure ၊ ၀န္ၾကီးတစ္ေယာက္ခန္႔ထားျပီး ေစာင္႔ေရွာက္ထားတယ္။

၃- လူပုဂၢိဳလ္မ်ား ရဟန္းျပဳခ်င္ရင္ အစုိးရဆီေလ်ွာက္လႊာတင္ရတယ္။ အစုိးရက စီစစ္ ျပီးမွ ခြင္႔ျပဳေပးတယ္ (အေခ်ာင္သမားမ်ား သာသနာ႔ေဘာင္၀င္ ရဟန္းျဖစ္လာဖုိ႔ မလြယ္)။

၄- သာသနာ႔ေဘာင္၀င္ ကုိရင္၀တ္ျခင္း ရဟန္းျပဳျခင္း ေၾကာင္႔ ေမြးရာပါ နုိင္ငံသား အခြင္႔အေရး၊ အေမြဆက္ခံခြင္႔၊ အလုပ္လုပ္ကိုင္ခြင္႔၊ ပညာသင္ၾကားခြင္႔ စသည္ --မရွႈံးဆံုးေစရ။

ဥပမာ- ရဟန္ျဖစ္ျခင္း .လူျဖစ္ျခင္း၊ မူဆလင္ ျဖစ္ျခင္း၊ ဗုဒၶဘာသာ၀င္ျဖစ္ျခင္း၊ အသားျဖဴျခင္း.အသားမဲျခင္း ေယာက္်ားျဖစ္ျခင္း မိန္းမျဖစ္ျခင္း စသည္ ေၾကာင္႔ မဲေပးခြင္႔၊ ပါတီေထာင္ခြင္႔၊ ပညာသင္ၾကားခြင္႔.စသည္ကုိ ကန္႔သတ္ထားျခင္းမရွိ။

(ရဟန္းျဖစ္ျခင္း ေၾကာင္႔ မဲေပးခြင္႔မရျခင္း၊ အမ်ားနည္းတူ ေခတ္ပညာသင္ယူခြင္႔မရျခင္း စတဲ႔အခ်က္မ်ားက ဗုဒၶဘာသာကုိ အမွန္တကယ္ ခ်ီးေျမွာက္ေထာက္ပံ႔ေနျခင္းေပေလာ၊ ဒါမွမဟုတ္ ပညာသားပါပါ နိွမ္ ခ် ခ်ိဳးနွိမ္ထားျခင္းေလာ ဟု ေမးျမန္းဖြယ္ရာပင္။ ဒါ႔အျပင္ ဗုဒၶဘာသာ ၀င္ျဖစ္သည္႔အတြက္ ေသတမ္းစာသည္ တရားမ၀င္ဟု ဥပေဒမွာ လက္ရွိက်င္႔သံုးေနတာက ၀ိနည္းအေထာက္အထားအရ ဗုဒၶတရားေတာ္နဲ႔ လံုး၀ဖီလာ ဆန္႔က်င္ေနျပန္္ပါတယ္။ ဒါေၾကာင္႔..အဆုိပါအယူအဆမ်ား စိမ္႔၀င္ျပန္႔နွံ႔ထြန္းကားေနျခင္းဟာ ဘာသာ သာသနာကုိ အမွန္တကယ္ ခ်ီးေျမွာက္ေနျခင္းေၾကာင္႔ ေလာ၊ ဒါမွမဟုတ္ ပညာသားပါပါ နိွပ္ကြပ္ထားျခင္းေၾကာင္႔ ေလာ ဟု ေတြးေတာဖြယ္ရာပင္ )

အမွန္တကယ္ တတ္သိနားလည္ေသာ ပညာရွင္မ်ား သုေသတနျပဳ ေလ႔လာဆန္းစစ္ၾကပါကုန္- ဤကား စကားခ်ပ္။ ။

တျဖည္းျဖည္းနိမ္႔ဆင္းလာေသာေလယာဥ္ေပၚကေန ေျမျပင္ အေနအထားကုိ ထင္ထင္ရွားရွားေတြ႔လာရ တယ္။ ျမင္ကြင္းေတြက မွတ္မိေနဆဲ။ ကုိလံဘုိကုိ လြန္ထြက္သြားျပီးေနာက္ ပင္လယ္ဘက္မွ ေကြ႔၀ုိက္ကာ ေလယာဥ္ၾကီးက ေျပးလမ္းကို ဦးလုိက္ပါျပီ။ တရိပ္ရိပ္ေျပးေနေသာ ပင္လယ္ေရျပင္ လြန္သြား သည္နွင္႔မၾကာမွီ.ဒုတ္ကနဲ႔ ျမည္သံ ၾကားလိုက္ရတယ္။ ေလယာဥ္ဘီး ေျမက်သြားျပီေလ။

Bandaranaike International Airport သုိ႔ဆုိက္ေရာက္ပါျပီ။ Return Ticket မရွိ။ အစစ္အေဆးအေမးအျမန္းလည္းမရွိ။ Immigration Counter ကုိအလွ်င္အျမန္ပဲဲ ျဖတ္သန္းခဲ႔ရပါတယ္။

သီရိလကၤာရိွတကၠသိုလ္မ်ားနွင္႔ကမၻာ႔အရပ္ရပ္ရွိတကၠသုိလ္မ်ားတြင္ ပညာသင္ယူခြင္႔ရျခင္းဟာ ျမန္မာ ျပည္ သားတစ္ေယာက္အေန နဲ႔ အျခားသူမ်ားနွင္႔ယွဥ္လုိက္ရင္ ကံေကာင္းျခင္းလက္ေဆာင္ ရရွိျခင္း ဟု ဆုိနုိင္မလား။

ကတညဳတ ကတေ၀ဒီ ဒုလႅေဘာ ေလာကသၼိ ံ

သူျပဳဖူးတဲ႔ေက်းဇူးကုိ သိျပီး ေက်းဇူးျပန္ဆပ္တတ္တဲ႔ ပုဂၢိဳလ္ကုိ ရခဲတယ္လုိ႔ ဗုဒၶရွင္ေတာ္ဘုရားက ဆံုးမထားတယ္။ အခြင္႔သင္ အခါၾကံဳ ၾကံဳ မၾကံဳၾကံဳ အမိျမန္မာျပည္ နွင္႔ တကြ သာသနာကုိ အမွန္တကယ္ လွဴဒါန္းေထာက္ပံ႔ ေနသူမ်ားကို သတိတရရွိပါတယ္။နုိင္ငံရပ္ျခားမွာ ေလ႔လာသင္ယူခဲ႔ရသမွ် ပညာ အမိျမန္မာျပည္မွာ ျပန္လည္အသံုးခ် ခ်င္သူခ်ည္းပါဘဲ။ သုိ႔ေသာ္လည္း…..ပညာအေျခခံ မတူေတာ႔ ေတြးေခၚစဥ္းစားပံု မတူ။ အေတြးမတူေတာ႔ အယူမတူ။ အယူမတူလုိ႔ အလုပ္လုပ္ခြင္႔ မရတဲ႔ ပတ္၀န္းက်င္ ဆက္လက္ရွင္သန္ေနရင္ျဖင္႔……..

ႏြားသည္ ေရၾကည္ရာ ျမက္နုရာ ေဒသမွာသာ ေနေပ်ာ္ျမဲ

ေရသည္.ျမင္႔ရာမွ နိမ္႔ရာသုိ႔သာ စီးဆင္းျမဲ
ျမန္မာပညာရွင္အမ်ား ...နုိင္ငံရပ္ျခားဆီသုိ႔ တဖြဲဖြဲ

သံဃာေတာ္အမ်ား လကၤာဒီပ သီဟုိဠ္ဆီသုိ႔ ၀င္လာမစဲ တသဲသဲ

ပတိရူပေဒသ ကုသုိလ္.ပညာ.ဥစၥာရဖုိ႔ သင္႔ရာေဒသ ေနထုိင္ၾကေလာ႔

ဗုဒၶဘုရားရွင္လမ္းညႊန္ခ်က္က ေအာင္ျမင္လုိသူတုိင္းအတြက္ အသံုးခ်ရစျမဲ ..မဟုတ္လား။

စပ္မိစပ္ရာ အေတြးမ်ား…(၂)

စာေမးပြဲနီးေနတာနဲ႔ post ေတြ မေရးျဖစ္ဘူး၊ သက္ဆိုင္သူမ်ားကလည္း အသစ္ ဖတ္ခ်င္ေနေတာ့ လကၤာ ေက်ာငး္သား ေနာင္ေတာ္တစ္ပါးထံက ေကာင္းႏိုးရာရာ ေလးကို ေကာ္ပီကူး ေဖၚျပေပးလိုက္တယ္ေနာ္။

ထုိဆင္ေတာ္ကုိလွဴျခင္းေၾကာင္႔ သိ၀ိျပည္သူတုိ႔သည္ အမ်က္ထြက္ကုန္၍ စည္းေ၀း ၾကျပီးလွ်င္၀ကၤဘာေတာင္သုိ႔ သြားေလာ႔ ဟု မိမိတုိ႔ နုိင္ငံမွ နွင္ထုတ္ၾကကုန္၏။


ထုိသိ၀ိျပည္သူတုိ႔ နွင္ထုတ္ကုန္သည္ရွိေသာ္ (ငါသည္) မတုန္မလႈပ္ မတြန္႔ မတုိ ေသာအလွဴၾကီးကုိ ေပးလွဴရန္ တစ္ခုေသာ ဆုကုိ ေတာင္းပန္၏။


သိ၀ိျပည္သူအားလံုးတုိ႔သည္ ငါေတာင္းပန္အပ္သည္ျဖစ္၍ ငါ႔အား ဆုတစ္ပါးကို ေပးကုန္၏။ ထုိအခါ ငါသည္ အလံုးစံုေသာ အလွဴစည္ကုိ ေၾကြးေၾကာ္တီးခတ္ေစ ၍ အလွဴၾကီးကုိ ေပးလွဴ၏။

ထုိသုိ႔ေပးလွဴေသာ အလွဴေၾကာင္႔ ဤမင္းကုိ နွင္ထုတ္ကုန္၏။ ဤမင္းသည္ ယခုတဖန္အလွဴကုိ လွဴျပန္၏ ဟု အလွဴေပးရာ အရပ္၌ အုတ္အုတ္က်က္က်က္ ေၾကာက္မက္ဖြယ္ ၾကီးစြာေသာ အသံသည္ ျဖစ္ေလ၏။

ထိုအခါ ငါသည္ ဆင္ကုိ လည္းေကာင္း ျမင္းတုိ႔ကုိလည္းေကာင္း၊ ရထားတုိ႔ကုိလည္းေကာင္း ေပးလွဴ၍ ကၽြန္ေယာက္်ား ကၽြန္မိန္းမ ႏြား ဥစၥာ ဟူေသာ ၾကီးစြာေသာ အလွဴကုိေပးလွဴျပီးလွ်င္ ျမိဳ႔မွ ထြက္ခဲ႔၏။ (ေ၀ႆႏၱရ စရိယ)


ေ၀ႆႏၱရာ မင္းၾကီးကို ျပည္သူျပည္သားတုိ႔က နွင္ထုတ္ ၾကပံုပါ။ ဘယ္နွယ္…ေ၀ႆႏၱရာ မင္းၾကီးရယ္။ တစ္ခ်က္လႊတ္ အမိန္႔ ေတာ္ပိုင္ဆုိင္တဲ႔ သက္ဦးဆံပုိင္ ဘုရင္တစ္ပါး ျဖစ္ပါလ်က္ ျပည္သူေတြကုိ မနွိပ္ကြပ္။ ျပည္သူ႔အလုိလုိက္..တုိင္းျပည္မွ ထြက္ခြါေပးပါသတဲ႔။ ဆူပူအံုၾကြတဲ႔ ျပည္သူေတြကုိ နွိပ္ကြပ္ ဖုိ႔ ဥပေဒ ပုဒ္မ မ်ားမရွိ၍ေလာ၊ နန္းရင္ျပင္၀ယ္ ေၾကြးေၾကာ္ဟစ္ေအာ္ေနတဲ႔အဖ်က္သမားမ်ားကုိ ေျခမႈန္းဖုိ႔ စစ္တပ္ၾကီးမ်ား မရွိ၍ ေလာ…….

.သက္ဦးဆံ ပုိင္ ဘုရင္တစ္ပါး ျဖစ္လ်က္ နွင္႔ ျပည္သူ နွင္ထုတ္လုိ႔ ထြက္ေတာ္မူရတယ္လုိ႔။ ညံ႔ရန္ ေကာ ေ၀ႆႏၱရာ ရယ္……စိတ္ထဲက ဘ၀င္မက်လွ။

ဒါနဲ႔စာအုပ္ေတြ ကုိ ဟုိေမြဒီရွာ ၾကည္႔တယ္။ ေနာက္ဆံုးေတာ႔ ဘ၀င္က်စရာ စာတစ္ပုဒ္သြားေတြ႔တယ္..။ အဲဒါက..

ဒါနံ သီလံ ပရိစၥာဂံ၊ အဇၹ၀ံ မဒၵ၀ံ တပံ။
အေကၠာဓနံ အ၀ိဟိ ံ သဥၥ၊ ခႏၱိဥၥ အ၀ိေရာဓနံ။
ဣေစၥေတ ကုသေလ ဓေမၼ၊ ဌိေတ ပႆာမိ အတၱနိ။
တေတာေမ ဇာယေတ ပီတိ၊ ေသာမနႆဥၥ နပၸ က ႏၱိ။ (ဇာ.၂.၂၁. ၁၇၆-၁၇၇)


၁။ ဒါန - လွဴဒါန္းျခင္း၊

၂။ သီလ- ငါးပါးသီလ၊ ၁၀ ပါးသီလ ကုိေဆာက္တည္ျခင္း။

၃။ ပရိစၥာဂ- ေပးကမ္းခ်ီးေျမွာက္ ေထာက္ပံ႔ျခင္း။

၄။ အဇၹ၀ - စိတ္နွလံုး ေျဖာင္႔မတ္ျခင္း။

၅။ မဒၵ၀ - ကုိယ္နႈတ္တုိ႔ နူးညံ႔ သိမ္ေမြ႔ျခင္း။

၆။ တပ - တပ အက်င္႔ကုိက်င္႔ျခင္း.(.ျခိဳးျခံျခင္း)

၇။ အေကၠာဓန - ေမတၱာ ေရွ႔ထား အမ်က္မပြါးျခင္း။

၈။ အ၀ိဟိ ံသ - တုိင္းသူျပည္သားမ်ားကုိ မညွင္းဆဲျခင္း။

၉။ ခႏၱီ - သည္းခံျခင္း။

၁၀။ အ၀ိေရာ ဓန - တုိင္းသူျပည္သားတုိ႔နွင္႔ မဆန္႔က်င္ျခင္း။

ဟုတ္ပါပီ။ ဒါကမင္းေကာင္းမင္းျမတ္တုိ႔ လုိက္နာက်င္႔ေဆာင္တဲ႔ မင္းက်င္႔တရား (၁၀)ပါး။ ေနာက္ဆံုး ..အ၀ိေရာဓန ဆုိတဲ႔ အဆံုအမ က တုိင္းသူျပည္သားတုိ႔ရဲ႔ အလုိနဲ႔မဆန္႔က်င္ျခင္း…..တဲ႔။ ကုိယ္လုပ္တာ မွန္ေနလ်က္နဲ႔ ျပည္သူအလုိနဲ႔မဆန္႔က်င္ လုိ၍ လုိက္ေလ်ာျခင္းပါလား။ ၀ကၤဘာေတာင္သုိ႔ ၾကြခ်ီျခင္းဟာ….မင္းက်င္႔တရား နွင္႔ အညီပါတကား ဟု ဘ၀င္က်ရပါတယ္။

ဒီေနရာမွာ မွား မွန္တာ ကုိ မေျပာ။ သူမွန္တယ္..ငါမွန္တယ္ လုိ႔လည္း အျငင္းမပြါး။ ေ၀ႆႏၱရာမင္း ၾကီးဟာ သူယံုၾကည္တာကုိ လုပ္ခဲ႔တယ္။ အလွဴေပးတဲ႔အတြက္ နွင္ထုတ္ခံရတာေတာင္ သူ႔ယံုၾကည္ခ်က္ကုိ မစြန္႔လႊတ္။ ထြက္ေတာ္မူ နန္းက ခြါဆဲဆဲ အလွဴၾကီး ထပ္ေပးလုိက္ျပန္ပါတယ္။ တရားေစာင္႔တဲ႔ သူကုိ တရားကျပန္လည္ေစာင္႔ေရွာက္တယ္ ဆုိတဲ႔ စကားနဲ႔အညီ ေနာက္ဆံုးေတာ႔..ျပည္သူေတြက ေ၀ႆႏၱရာမင္းၾကီးကို ၀န္ခ်။ ျပည္ေတာ္ျပန္ နန္းစံရန္ ေတာင္းပန္ၾကျပန္တယ္။ ဟုတ္တာေပါ႔..တရားေစာင္႔တဲ႔မင္းကုိ ျပည္သူေတြက အသဲနွလံုးထဲက ခ်စ္ျမတ္နုိးၾကမည္ေပါ႔။ ဒါမွ သာယာ၀ေျပာတဲ႔ တုိင္းနုိင္ငံအျဖစ္ ျပည္ေထာင္မ်ားအလယ္ ၀င္႔ၾကြားနုိင္မွာကုိး။


ရဟန္းတုိ႔ ဘုရင္မင္းတုိ႔ တရားမေစာင္႔ေသာအခါ မွဴးမတ္တုိ႔သည္လည္း တရားမေစာင္႔ကုန္၊ မွဴးမတ္တုိ႔ တရားမေစာင္႔ေသာအခါ ပုဏၰား သူၾကြယ္တုိ႔လည္းတရားမေစာင္႔ကုန္၊ ပုဏၰား သူၾကြယ္တုိ႔ တရားမေစာင္႔ေသာအခါ နိဂံုး ဇနပုဒ္ ေနသူတုိ႔လည္းတရားမေစာင္႔ကုန္……………..၊
မင္းတရားမေစာင္႔သည္ ျဖစ္အံ႔ ..တစ္နုိင္ငံလံုး ဆင္းရဲရ၏။

အျပန္အလွန္အားျဖင္႔…ေအာက္ပါအတုိင္းေတြ႔ရပါတယ္။

ရဟန္းတုိ႔…ဘုရင္မင္းတုိ႔..တရားေစာင္႔ေသာအခါ..မွဴးမတ္၊ပုဏၰား သူၾကြယ္၊ နိဂံုး ဇနပုဒ္..ေနသူတုိ႔လည္း တရားေစာင္႔ကုန္၏။ …………………….မင္းတရားေစာင္႔သည္ ျဖစ္အံ႔..တစ္နုိင္ငံလံု းခ်မ္းသာရေလသတည္း။(အဓမၼိက သုတ္)
တိုင္းျပည္ ၾကီးပြါး ဆုတ္ယုတ္ျခင္းက မင္း တရားေစာင္႔ျခင္း တရားမေစာင္႔ျခင္း နဲ႔ အဓိက သက္ဆုိင္ပါေၾကာင္း…ပိဋကတ္ေတာ္လာအဆုိအမိန္႔မ်ားပါ။ အျခား ေသာ တုိင္းျပည္ တုိးတက္ၾကီးပြါးေရးနွင္႔ စပ္ဆုိင္တဲ႔ အဆံုးအမ မ်ားလည္းေျမာက္မ်ားစြာ ရွိပါဦးမယ္။
ဘုရားေဟာ အဆံုးအမ မ်ားသည္ တုိင္းျပည္ထူေထာင္ေရးနွင္႔ လားလားမွ် မပတ္သက္ဟု အဘယ္သူေျပာနုိင္အံ႔နည္း။.

တစ္ခ်ိဳ႔ကဆုိၾကတယ္။ ဗုဒၶဘာသာ အဆံုးအမမ်ားက လက္ေတြ႔အေကာင္အထည္ေဖၚရန္မလြယ္။ လူ႔ေဘာင္လူ႔ေလာက သာယာ၀ေျပာဖုိ႔အတြက္..သတ္တန္ သတ္.ျဖတ္တန္ျဖတ္ရတယ္။ ဒါေၾကာင္႔ လက္ေတြ႔ အသံုးမက်..ဟု တစ္ခ်ိဳ႔က ဆုိၾကတယ္။ ေရးသားျဖန္႔ေ၀ၾကတယ္။ ထုိသူမ်ားက ဗုဒၶစာေပကုိ အဘယ္ဆရာထံ နည္းခံ၍ ဘယ္နည္းဘယ္ပံု သုေသတနျပဳထားခဲ႔တယ္ဟု မေဖၚျပထား။ အကယ္၍ ထုိသူ၏ အယူအဆ အတုိင္းသာ သင္ယံုၾကည္ပါမူ….

အရိယာ ေသာတာပန္ ဗိမၺိသာရ မင္း တုိင္းျပည္အုပ္ခ်ဳပ္ပံု ၊ သီဟ စစ္သူၾကီး မင္းအမိန္႔နာခံ စစ္တပ္ကြပ္ကဲပံု နွင္႔ ဘုရားရွင္ရဲ႔ ခမည္းေတာ္ သုေဒၶါဒန ဘုရင္ၾကီး ရာဇပလႅင္ထက္ ထီးျဖဴေအာက္ ပရိနိဗၺာန္စံ ၀င္တဲ႔ျဖစ္ရပ္မ်ားက အဓိပၸါယ္မရွိ.ယံုတမ္းစကားေတြ ဟု ထပ္ဆင္႔ ယူဆရန္သာ ရွိပါေၾကာင္း……

A Critical Study on Ywe merchant Story and A good performance

ေလာကရွိ ပညာရွင္ အမ်ားစုဟာ ေနစဥ္နဲ႔အမွ် လူ႔သဘာ၀ကို အေျခခံၿပီး ပညာေပး စာေပေတြ ဇာတ္လမ္းေတြ တင္ျပၿပီး ဆုိဆံုးမတက္ၾကတယ္၊ ေရွးပညာရွိတို႔ ဆိုထားခဲ့တဲ့ အဆံုးအမ ေတြကို အေျခခံၿပီးေတာ့လည္း ေခတ္နဲ႔အညီ တင္ျပတက္ၾကတယ္၊ ဒါေတြကို ၾကည့္ရႈခံစားၿပီး လူငယ္မ်ားဟာ အတုယူ တက္ၾကတယ္ေလ၊ တင္ျပပံုေတြကို အေျခခံၿပီး စိတ္ေကာင္း၀င္ကာ လိမ္မာသြားတက္ၾကတဲ့ လူငယ္ေတြ ရွိသလို အတုယူမွားၿပီး လမ္းလြဲကို လုိက္သြားၾကတဲ့ လူငယ္ေတြလည္း ဘယ္သုိ႔ မ်ားေနမလဲ။ ဒါေတြကိုေတာ့ ကၽြန္ေတာ္ အတိအက်မသိပါ၊ ကၽြန္ေတာ္ သိတာေလးကေတာ့ ဒီလိုဗ်။ ေလာကမွာ ဘယ္ပညာရွင္ေတြ ဘယ္ေလာက္ အေရးအသား ေကာင္းေကာင္း၊ ဘယ္လူမိုက္ေတြ ဘယ္ေလာက္ပဲ ယုတ္မာ ဆိုးသြမ္းေနပါေစ၊ ဘယ္အေတြးအေခၚပညာရွင္က ဘယ္ေလာက္ပဲ တင္ျပတင္ျပ ဘာသာေရး ရႈေထာင့္ဘက္က ၾကည့္ရင္ ၊ အယူအဆ အားလံုးရဲ့ အေျခခံဟာ ေကာင္းမႈနဲ႔ မေကာင္းမႈဆိုတဲ့ အရာႏွစ္ခုကိုေတာ့ လြန္ဆန္ႏိုင္မယ္ မထင္ပါဘူး၊ အဲ-- ဒီေနရာမွာ ဗုဒၶရဲ့ အဆံုးအမကို နဲနဲ တင္ျပလိုက္မယ္ေနာ္၊ ေမးခြန္း ျဖစ္လာႏိုင္ဖြယ္ ရွိလို႔ပါ၊ ေကာင္းတယ္ဆိုတာ ဘာလဲ၊ ဘယ္လုိ အျပဳအမူမ်ိဳးကို ေကာင္းတယ္လို႔ ဆိုမလဲ၊ မေကာင္းဘူးဆိုတာ ဘာလဲ၊ ဘယ္လို အျပဳအမူမ်ိဳးကို မေကာင္းဘူးလို႔ ေျပာႏိုင္မလဲ ဆိုတဲ့ ေမးခြန္းမ်ိဳး ရွိလာႏိုင္မယ္၊ အဲဒီေနရာမွာေတာ့ ဘာသာ အယူ၀ါဒအလိုက္ ခြဲျခားမႈေတြဟာ မတူညီႏုိင္ဘူးေလ၊ တခ်ိဳ႕ ဘာသာ အယူ၀ါဒက သူ႔ အသက္ကို သတ္ၿပီး ပူေဇာ္မွ ေကာင္းတယ္၊ ကုသုိလ္လို႔ သတ္မွတ္တာရွိသလုိ၊ အျခားအယူ၀ါဒေတြက မေကာင္းမႈလို႔ သတ္မွတ္တာေတြ ရွိႏိုင္တာကိုးဗ်။ ဒီေနရာမွ တင္ျပမႈ အေကာင္းဆံုးကေတာ့ ဗုဒၶရဲ့ ေဟာျပ ခ်က္ပဲ၊ ဘာလဲဆိုေတာ့--
လူေတြ ေကာင္းတယ္ မေကာင္းဘူးဆိုတာ လိုခ်င္မႈ ေလာဘ၊ ၾကမ္းတမ္းတဲ့အမူအရာ ေဒါသ၊ ကြဲကြဲျပားျပား နားလည္မႈ မရွိႏိုင္ေလာက္ေအာင္ ျဖစ္တက္တဲ့ ေမာဟ၊ အဲဒီ သံုးမ်ိဳးကို အေျခခံၿပီး မေကာင္းဆိုတာ ျဖစ္ေပၚလာတာပါတဲ့။
အဲဒီရဲ့ ဆန္႔က်င္ဘက္ကေတာ့ လုိခ်င္မႈ ကင္းမဲ့ျခင္း အေလာဘ၊ ၾကမ္းတမ္းမႈ ကင္းတဲ့ အမူအရာ အေဒါသ၊ ေကာင္း မေကာင္း ခြဲျခားႏိုင္တဲ့ အသိညာဏ္ အေမာဟ၊ အဲဒီသံုးမ်ိဳးကို အေျခခံၿပီးေတာ့ ေကာင္းတယ္၊ ေကာင္းမႈဆိုတာေတြ ျဖစ္ေပၚလာတာပါတဲ့ခင္ဗ်၊ နားလည္ႏိုင္သလား မသိဘူးေနာ္၊ ေနာက္ၿပီး အဲဒီ ေကာင္းမႈ မေကာင္းမႈဆိုတဲ့ သဘာ၀တရား ဟာ ျပဳလုပ္သူကိုယ္တိုင္လည္း အက်ိဳးသက္ေရာက္မႈ ရွိသလို၊ မျပဳလုပ္ဘဲနဲ႔ ပတ္၀န္းက်င္ကိုလဲ သက္ေရာက္မႈရွိေစတယ္၊ ခံစားမႈရွိေစတယ္ ဆိုတာမ်ိဳးကိုေရာ သင္ လက္ခံႏိုင္သလား၊ ဥပမာဗ်ာ-- တစ္ဦးတစ္ေယာက္က ကိုယ့္ေရွ႕မွာ သံပုရားသီး၊ ေရွာက္သီး စားျပရင္ သင္ ဘယ္လို ခံစားရမလဲ၊ အဲဒါမ်ိဳးလုိေပါ့၊ ကၽြန္ေတာ္ နားေထာင္ ၾကည့္ရႈဖူးတဲ့ ဇာတ္လမ္းတစ္ပုဒ္ကို တင္ျပခ်င္တယ္၊ ၿပီးမွ ဆက္ေဆြးေႏြးမယ္၊ ဖတ္ၾကည့္ေနာ္---
ဇာတ္ေတာ္ေတြ အေတာ္မ်ားမ်ားကို ဖတ္လိုက္ရင္ နားေထာင္လိုက္ရရင္ ကၽြန္ေတာ္တို႔ ျမတ္စြာဘုရား အေလာင္းေတာ္ဟာ ေရွ႕တန္းက ဦးေဆာင္မႈမွာေရာ၊ အနစ္နာ ခံတဲ့အပိုင္းေတြမွာ၊ ရိုးသားမႈ အပိုင္းေတြမွာ စံျပပဲဗ်၊ တစ္ခါ တရံ ပါရမီ ျဖည့္ခဲ့တဲ့ ကာလတစ္ေလွ်ာက္ သူမ်ားအသတ္ သတ္မိရင္ သတ္ခဲ့မယ္၊ အရက္ေသစာ ေသာက္စားရင္ ေသာက္စားခဲ့မယ္၊ အက်ဥ္းခ်ဳပ္ရရင္ဗ်ာ ကံငါးပါးေပါ့၊ အဲဒီအထဲက တစ္ခုခု ၾကဴးလြန္ခဲ့ေပမယ့္၊ လံုး၀ မျပဳ္ခဲ့တာကေတာ့ မုသားဗ်၊ လံုး၀ လိမ္မေျပာခဲ့ဘူး။ ဒါကို သစၥာ ပါရမီလုိ႔ ဆိုတယ္၊ လိမ္ညာၿပီး ေျပာတဲ့စကားေပၚ အေျခခံၿပီး ကိုယ့္ပတ္၀န္းက်င္ လူ႔အသိုင္းအ၀ိုင္း အနဲ အမ်ား ဒုကၡ ေတြ႔ဘူးပါလိမ့္မယ္၊ ေနာက္တစ္ေယာက္ကေတာ့ ပါရမီျဖည့္စဥ္ ကာလတစ္ေလွ်ာက္ ဘ၀ တိုင္းလိုလုိ ရန္ညႈိးႀကီးစြာနဲ႔ ေႏွာက္ယွက္ေနသူကေတာ့ အမ်ားသိၾကတဲ့ လူဆိုးမင္းသား ေဒ၀ဒတ္ေပါ့၊ ဘာေၾကာင့္မ်ား ဒီေလာက္ ေရစက္ ဆံုခဲ့ၾကသလဲဆိုတာေတာ့ မေျပာတက္ေသးဘူးဗ်၊ ေကာင္းမႈ မေကာင္းမႈ ခံစားခ်က္ ကူးစက္ပံုေလးကို ကၽြန္ေတာ္ ေျပာခ်င္တာပါဗ်ာ၊ ရြဲကုန္သည္ ဇာတ္ကို တင္ျပခ်င္တာပါ၊ ၾကားဖူးပါလိမ့္မယ္၊ ဒါေပမယ့္ ကၽြန္ေတာ့္ ခံစားခ်က္နဲ႔ေတာ့ တူမယ္မထင္ဘူး၊ ဒီလိုဗ်။
ဘုရားအေလာင္းရြဲကုန္သည္ရယ္၊ ေဒ၀ဒတ္ေလာင္းရြဲကုန္သည္ရယ္၊ အတူ ေစ်းေရာင္းထြက္ၾကရင္း နယ္စြန္ ၿမိဳ႕ေလး တစ္မ်ိဳးကို ေရာက္ခဲ့ၾကတယ္ေလ။ ေဒ၀ဒတ္ အေလာင္း ရြဲကုန္သည္က ရြာတစ္ရြာကို ေရာက္ေတာ့ ရြဲေတြ လွည့္လည္ ေရာင္းတာေပါ့၊ ရြဲေတြ ယူၾကအံုးမလား တကယ္လွတဲ့ ရြယ္ေတြ၊ ခင္ႏွမ ကညွာ ပန္ဆင္သလိုလွ်င္ အသျပာ ထုိက္သေလာက္ ေရာင္းခ်ေပးမယ္ဗ်ား စသည္ ေအာ္ဟစ္လို႔ေပါ့၊
ေဒ၀ဒတ္ေလာင္းကေတာ့ ေလာဘသမားေပါ့၊ ပစၥည္းနဲနဲေလးနဲ႔ ေငြအမ်ားႀကီးလုိခ်င္ တယ္ေလ၊ ဘုရားအေလာင္းရြဲကုန္သည္ကေတာ့ မွ်မွ်တတ ရွိပါတယ္၊ ဒီလိုနဲ႔ လွည့္လည္ ေရာင္းခ်ရင္း ရြာတစ္ရြာကို ေဒ၀ဒတ္ အေလာင္း ရြဲကုန္သည္ အရင္ေရာက္တယ္ေလ၊ အဲဒီရြာမွာ သူဆင္းရဲ မည္းအဖြားႏွစ္ေယာက္ ဆန္ဖြတ္ရင္း အသက္ေမြးၾကတယ္၊ အထည္ႀကီး ပ်က္ေတြလို႔ ဆိုရမွာေပါ့၊ အဘုိး အဖြားေတြ လပ္ထက္တံုးကေတာ့ ခ်မ္းသာၾကေလရဲ့၊ အခုေတာ့ ဘ၀ေပးအေျခမလွ ဆင္းရဲသားဘ၀နဲ႔ ေနရရွာေလရဲ့။ ရြဲကုန္သည္ရဲ့ အသံၾကားေတာ့ အပ်ိဳရြယ္ ျမည္းေလးက မိန္းခေလးသဘာ၀ အလွ အပ မက္ေမာၿပီး ရြဲရတနာ ဆင္ျမန္းခ်င္တယ္တဲ့ေလ။ အဖြားကို ပူဆာေတာ့--အဖြားက ငါ့ေျမးရယ္၊ အဘိုးရွိတံုးကလို မဟုတ္ေၾကာင္း၊ ၀ယ္စရာလဲ ေငြေၾကးဥစၥာ မရွိေၾကာင္းေျပာေတာ့ ေျမးကေလးခမ်ာ ၀မ္းမသာ ႏိုင္ရွာဘူးေပါ့။ ဒါေပမယ့္ လက္မေလွ်ာ့ဘူးေလ၊ အဘိုးလက္ထက္က က်န္ခဲ့တဲ့ ခြက္အစုတ္ေလး တစ္လံုး သြားယူၿပီး ဒါနဲ႔ လဲေပးေပါ့လို႔ ပူစာျပန္ေတာ့ အဘြားလုပ္သူလဲ ရလို႔ ရျငား လဲေပးမယ္ဆိုၿပီး ကတိေပးလိုက္တယ္၊ အသိညာဏ္ ဗဟုသုတကလည္း နဲပါးေတာ့ တန္ဘုိးႀကီးတဲ့ အရာမွန္း မသိၾကဘူးေလ၊ ေဒ၀ဒတ္ေလာင္းလ်ာကေတာ့ သိေလရဲ့၊ ခြက္ကို ပြတ္ၾကည့္လိုက္၊ ပါးစပ္နဲ႔ ကိုက္ၾကည့္လိုက္၊ စစ္ေဆးလိုက္ေတာ့ နာဂဏီေရႊဆိုတဲ့ အဖိုးထိုက္ ရတာနာမွန္း သိသြားတယ္၊ ဒါေပမယ့္လည္း ေလာဘသမား မဟုတ္လား၊ သူမ်ားပစၥည္း အလကား လုိခ်င္ေတာ့ မွန္ရာကို မေျပာဘူးေလ၊ ခြက္စုတ္ႀကီး ဘာလုပ္ရမွာလဲ ဆိုၿပီး လြန္႔ပစ္ ထားခဲ့တယ္၊ ၿပီးမွ တစ္ေခါက္ျပန္လာၿပီး ယူမယ္ေပါ့။ ေျမးအဖြားလည္း စိတ္မေကာင္းစြာနဲ႔ပဲ လက္မႈိင္ခ်လိုက္ရတာေပါ့၊
သိပ္မၾကာခင္ပဲ ဘုရားအေလာင္း ရြဲကုန္သည္ ထပ္ေရာက္လာ ျပန္တယ္၊ ေျမးကေလးလဲ ေရွးနည္းတူ ပူဆာျပန္တာေပါ့၊ ဒီရြဲကုန္သည္ကေတာ့ျဖင့္ သေဘာ ေကာင္းေလာက္တယ္ေပါ့၊ အဖြားအိုလည္း ေျမးခ်စ္ကေလးဆိုေတာ့ ရေအာင္ လဲေပးမယ္ ဆိုၿပီး ဘုရားအေလာင္းရြဲကုန္သည္ကို ထပ္ေခၚလိုက္တယ္၊ အေမာင္ရြဲကုန္သည္၊ သင့္ႏွမ ရြဲ ရတနာ ဆင္ျမန္းခ်င္လို႔ သင့္သေလာက္ေပးၿပီး ဒီခြက္ ယူပါ ဆိုေတာ့ ဘုရားအေလာင္း ရြဲကုန္သည္က ေကာင္းပါၿပီ မိခင္ ၊ ခြက္ကိုေတာ့ ၾကည့္ပါရေစ ဆိုၿပိးသိေတာ့၊ ေရႊခြက္ အစစ္ ျဖစ္ေၾကာင္း၊ အဘိုးထိုက္ရတနာျဖစ္ေၾကာင္း အမွန္အတိုင္းေျပာျပလုိက္တယ္ေလ။ ေျမးအဘြား ႏွစ္ေယာက္လဲ သစၥာတည္ၾကည္တဲ့ ရြဲကုန္သည္ကို သင္နဲ႔ ထုိက္လုိ႔ ေရႊျဖစ္တာပါ ဆိုၿပီး ေရႊခြက္ကို ေပးလိုက္တယ္၊ ရြဲကုန္သည္လည္း ပါလာတဲ့ ရြဲေတြ အကုန္၊ ေငြသား အပါ အ၀င္ ေပးၿပီး ေနရပ္ ၿမိဳ႕ကို ျပန္သြားေတာ့တာေပါ့၊
ေျမးကေလးကလည္း လိုခ်င္တဲ့ ရြဲရတနာ အမ်ားႀကီးရလို႔ ေပ်ာ္ရႊင္မဆံုးျဖစ္ေန၊ အဘြားအိုကလည္း ေျမးေလးေပ်ာ္ေနတာကို ၾကည့္ၿပီး ပီတိ ျဖစ္ေန၊ အဲဒီအခ်ိန္ ေလာဘသမား ေဒ၀ဒတ္ေလာင္း ျပန္ေရာက္လာၿပီး ခ်စ္ႏွမကို သနားလုိ႔ ရြဲနဲနဲ ေပးခဲ့မယ္၊ အဲဒီ ခြက္ႀကီးေပး ဆိုၿပီးေတာင္းတယ္ေလ၊ ေျမးအဘြား ႏွစ္ေယာက္လည္း ေလာဘသမား၊ အတၱသမား၊ လူလိမ္ လူညာ၊ ေရႊခြက္ကို ဟို ရြဲကုန္သည္ တစ္ေယာက္ကို ေပးလိုက္ၿပီလို႔ ေျပာၿပီး ရန္ေတြ႕လႊတ္လိုက္တယ္၊ ေဒ၀ဒတ္ေလာင္း ရြဲကုန္သည္လည္း လုိခ်င္တာ မရ ေလာဘ အပူမီးၾကြၿပီး ေနရာမွာတင္ အရူးမီး၀ိုင္းျဖစ္၊ ပါသြားတဲ့ ရြဲကုန္သည္ေနာက္ လုိက္ၿပီး ေအာ္ဟစ္ေတာင္း၊ ျမစ္တစ္ဘက္ကမ္းကူးသြားလို႔ မမွီေတာ့တဲ့အဆံုး ယူႀကံဳးမရျဖစ္ကာ ႏွလံုးေပါက္ကြဲ(ရင္ကြဲနာက်)ၿပီး ေသသြားတယ္ေလ။( အမေလး အက်ဥ္းခ်ဳပ္တင္ျပတာ နဲနဲ ရွည္သြားၿပီ၊ ေစာရီးေနာ္)ကၽြန္ေတာ္ ကိုယ္တိုင္ အဲဒီ ဇာတ္ေတာ္ကို မဖက္ဘူးပါဘူး၊ စကၤာပူသႀကၤန္(TP သႀကၤန္) ေခြမွာ ေရႊမန္းတင္ေမာင္ အသံသြင္းတိတ္ေခြဖြင့္ၿပီး စကၤာပူေရာက္ ျမန္မာေတြ သရုပ္ေဖၚ တင္ဆက္တာကို ၾကည့္ၿပီး ျပန္ေရးတာ- ဟဲဟဲ--
ဇာတ္ေၾကာင္းကိုေတာ့ စာဖတ္သူလည္း သိၿပီးျဖစ္မယ္၊ ကၽြန္ေတာ္ေျပာခ်င္တာက ဇာတ္ေၾကာင္းကို သာမာန္ နားလည္ေစခ်င္လို႔ မဟုတ္ဘူးဗ်၊ သင္ခန္းစာပါ ရယူေစခ်င္တာ၊ ကၽြန္ေတာ္ရလိုက္တဲ့ သခၤန္းစာ၊ တင္ျပပံုေကာင္းလို႔ ျဖစ္ေပၚခဲ့တဲ့ခံစားခ်က္ကို ေျပာျပမယ္ေနာ္။
(၁) ေရႊေငြရတနာေတြ သံုးမကုန္ေအာင္ရွိၿပီး ခ်မ္းသာခဲ့တဲ့ မိသားစု မ်ိဳးဆက္ ႏွစ္ဆက္ပင္ မကုန္ေသးဘူး။ သူဆင္းရဲသမားဘ၀ ေရာက္သြားရွာတဲ့ ေျမးအဖြားႏွစ္ဦးရဲ့ ကံၾကမၼာေပါ့၊ သိပ္ၿပီး ခ်မ္းသာလို႔ မာန္တက္မေနသင့္ဘူးေလ၊ ေကြးေသာလက္ မဆန္႔မီ ၊ ဆန္႔ေသာလက္ မေကြးမီွ ဆိုလိုေပါ့ဗ်ာ၊ ရန္သူမ်ိဳးငါးပါး ရန္က ေၾကာက္ရတယ္မုိ႔လား၊ ကိုယ့္ပတ္၀န္းက်င္မွာ ေန႔စဥ္ ႀကံဳေတြ ဖူးၾကမွာပါ၊ ဆရာေတာ္ တစ္ပါးမိန္႔ၾကားတာေလး ပစၥည္းဥစၥာအေပၚ မာန္မတက္မိဘုိ႔ ဆိုတာနဲ႔ စပ္လို႔ ေျပာပါရေစေနာ္၊ သိပ္ခ်မ္းသာေနလား၊ သံုးမကုန္ေအာင္ ခ်မ္းသားေနလား၊ မာန္တက္မေနနဲ႔အံုးတဲ့၊ အေပၚကိုေမာ့ၾကည့္လိုက္ပါ၊ တက္ေနတဲ့ မာန္ေတြ က်သြားလိမ့္မယ္တဲ့။(ဆိုလုိခ်င္တာက နတ္ျပည္ရဲ့ အနိမ့္ဆံုးဘံုမွာ ရွိတဲ့ ေအာက္ေျခနတ္သား ခံစားရတဲ့ စည္းစိမ္ကို ျမင္ရင္ ကိုယ့္ရွိတာ ပါးပါးေလးလို႔ ဆိုခ်င္တာ) ေနာက္ၿပီး သိပ္ဆင္းရဲလုိ႔ စိတ္ဓာတ္က်ေနလား၊ ခဏေနဦး၊ ဟိုးေအာက္ အ၀ီစိကို ငုံ႕ၾကည့္လိုက္ပါတဲ့(ကိုယ္ခံစားေန ရတဲ့ ဒုကၡဆိုတာ ပါ့မႊားေလးပါ၊ ႀကိဳးစားရင္ ျပန္ရႏိုင္တယ္လို႔ ဆိုခ်င္တာပါ။) ေနာက္ၿပီး ရာသီဥတုနဲ႔လည္း တုဖတ္ၿပီး ရန္ျဖစ္မေနနဲ႔တဲ့၊ သိပ္ပူေနရင္ အ၀ီစိငရဲကို အာရံုျပဳလုိက္၊ သိပ္ခ်မ္းေနရင္ ေလာကႏၱရိတ္ ငရဲကို အာရံုျပဳတဲ့(အရမ္းေအးတာ၊ အဲဒီေရေအးနဲ႔ ထိလိုက္တိုင္း အသားေတြ ပဲထြက္ကုန္တဲ့ ေရေတြ ရွိတဲ့ငရဲ) ဒါကေတာ့ မဆိုင္ဘူး၊ စပ္မိလို႔ ေျပာလိုက္တာ၊ ဒါက နံပါတ္တစ္ ကၽြန္ေတာ္ နားလည္လိုက္တဲ့ သင္ခန္းစာပါ၊ သင္လည္း ဘယ္လို နားလည္မလဲဗ်ာ( )
(၂) ေနာက္တစ္ခုက ေဒ၀ဒတ္ရဲ့ မရိုးသားတဲ့ စိတ္၊ ညွာတာမႈ ကင္းမဲ့တဲ့ စိတ္္ဓာတ္၊ တစ္ဘက္က သူဆင္းရဲေလ၊ ေရႊခြက္မွန္းေတာင္ မသိတဲ့ေျမးအဘြား၊ ဒါေပမယ့္ သူ႔အေတြးက မွန္တာေျပာလိုက္ရင္ ေလာဘ ျပန္တက္လာၿပီး သူ႔ဆီ မရမွာလဲ သူ စိုးရိမ္ပံုရတယ္၊ ေနာက္ၿပီး ေလာဘ ႀကီးတာလဲ ပါတာေပါ့၊ ခြက္စုတ္ႀကီးဆိုၿပီး ပစ္ခ်ထားခဲ့တယ္ေလ၊ ၿပီးမွ ျပန္လာ ယူမယ္ေပါ့၊ ေဒ၀ဒတ္ရဲ့အႀကံ၊ ပိုင္သလုိလိုေတာ့ ရွိသားေနာ္၊ သူ ေလာဘ ႀကီးေနတာကို ၾကည့္ၿပီး ေလးဂြနဲ႔ ပစ္ခ်င္စိတ္ေတာင္ ေပါက္လာတယ္၊ သင္နဲ႔ ကၽြႏု္ပ္ ပတ္၀န္းက်င္မွာ အဲဒီလို ေဒ၀ဒတ္ညာဏ္မ်ဳိး သံုးၿပိး သူတစ္ပါးပစၥည္း အေခ်ာင္လိုခ်င္သူေတြ ဘယ္ေလာက္ မ်ားေနမလဲ၊ သင္ ေတြ႔ဖူးသလားလို႔ ေမးခ်င္ပါတယ္။( ) ေလာဘဆိုတဲ့ အကုသိုလ္က ကိုယ္လဲအျပစ္ရွိ၊ သူတစ္ပါးလည္း အက်ိဳးမဲ့ေစတယ္ေလ၊ ေနာက္ၿပီး လိမ္ျငာၿပီး ယူေတာ့ ပိုၿပီး ထိခုိက္ကုန္တာေပါ့၊ သူသာ အမွန္အတိုင္းေျပာၿပိး သင့္ရာေပးလုိက္ရင္ သူပဲ ခံစားထုိက္မွာေပါ့၊ အခုေတာ့--- ထားလိုက္ပါေတာ့ေလ၊ လုိရင္းမေရာက္ပဲ ျဖစ္ေတာ့မယ္။ သိဖို႔လိုတာကေတာ့ ေလာဘဆိုတဲ့ အေကာင္ဟာ ရမယ္ဆိုရင္ အကုန္ လိုခ်င္တဲ့ သေဘာရွိတယ္ဆိုတာရယ္၊ ေလာဘဆိုတဲ့ သေဘာက မီးပံုႀကီးလိုပဲတဲ့၊ ေလာင္စာ ထင္း၊ မီးေသြး ႀကိဳက္သေလာက္ထည့္၊ ေတာ္ပါၿပီလို႔ မတားသလိုေပါ့၊ ဘယ္ေလာက္ ရရ မတင္းတိမ္ မေရာင့္ရဲႏိုင္ဘူးေလ။ ေလာဘ ႀကီးလာၿပီဆိုရင္ လိမ္ေျပာဖို႔လည္း မ၀ံ့ေတာ့ဘူးဆိုတာရယ္ေပါ့ဗ်ာ၊ ဒါ့ေၾကာင့္ မတရားတဲ့ ေလာဘ မရွိဖုိ႔ လုိမယ္၊ လူပတ္၀န္းက်င္ အသိုင္းအ၀ိုင္းမွာ အဲဒီလို မတရားေလာဘ သမားေတြေၾကာင့္ ပတ္၀န္းက်င္ ဘယ္ေလာက္ ဒုကၡ ေရာက္ေနက်မလဲ၊ ေဟာဒီကမၻာေလာကႀကီး စီးပြါးေရးကဒ္ဆိုက္တယ္ဆိုတာလဲ အဲဒီ မတရားေလာဘ (၀ိသမေလာဘ)ေၾကာင့္ပဲဆိုတာ ျမင္လုိက္ပါတယ္၊ သင္ေရာ( )
(၃) ဘုရားအေလာင္းရြဲကုန္သည္ထံကို ေရႊခြက္ျပလုိက္ေတာ့ သစၥာတည္ၾကည္တဲ့ သူမ်ား တန္ဘိုးရွိမွန္း သိတယ္ဆုိရင္ပဲ တန္ဘိုးရွိပစၥည္းျဖစ္ေၾကာင္း ေျပာျပလိုက္တယ္ေလ၊ အဲဒီေနရာမွာ ေနာက္ခံ ဇာတ္က အေျပာလည္းေကာင္း၊ သရုပ္ေဆာင္ေတြကလည္း သဘာ၀ က်လွေတာ့ တကယ္ပါ၊ ကၽြန္ေတာ္ မ်က္ရည္ ၀ဲခဲ့မိတယ္၊ ဘာျဖစ္လုိ႔လဲဆိုရင္ ပီတိ မ်က္ရည္ပါ၊ ၀မ္းသာပီတိ မ်က္ရည္၊ သစၥာတရားမ်ား ကိုယ္တိုင္ ျဖည့္က်င့္သူ မေျပာနဲ႔ ေဘးက ၾကည့္ေနသူကိုပါ ကုသုိလ္အရွိန္ ကူးစက္ေစတယ္ဗ်၊ ေလာဘ သမားက လုိခ်င္မႈေၾကာင့္ လိမ္ေျပာတယ္၊ မွန္ကန္သူကေတာ့ လုိခ်င္ေပမယ့္လဲ ကို္ယ့္လိုခ်င္မႈေလာဘကို ၿမိဳသိမ့္၊ မွန္ရာကို ထြက္ဆိုရဲခဲ့တဲ့ ဘုရားအေလာင္းရဲ့ သတၱိကို ေလးစားမိတာလဲ ပါတယ္ဗ်၊ အဲဒီေနရာမွာ စာေရးသူသာ ရွိခဲ့ရင္ ေဒ၀ဒတ္ေလာက္ ေလာဘ မႀကီးတာေတာင္ မွန္ရာေတာ့ ေျပာႏိုင္ခဲ့လိမ့္မယ္ မထင္ဘူး၊ မွန္တာေျပာတာဗ်၊ သူလိုခ်င္တဲ့ ရြဲပဲ ေပးခဲ့ၿပီး အသာေလး လစ္သြားမွာ၊(မကဲ့ရဲ့နဲ႔ေနာ္၊ စိတ္ထဲ ရွိတာ အမွန္ေျပာတာ) သင္လည္း ဘယ္လုိ ေနမလဲဆိုတာ အရိုးသားဆံုး စဥ္းစားၾကည့္ပါ၊ ကၽြန္ေတာ္နဲ႔ မတူရင္ ေလးစားပါတယ္။
(၄) ေနာက္တစ္ခုက ေျမးအဘြားႏွစ္ေယာက္ဆီက ပ်ံလြင့္လာတဲ့ ရိုးသားတဲ့စိတ္ဓာတ္။ ေရႊခြက္မွန္းေတာ့ သိလိုက္ၿပီ၊ ဒါေပမယ့္ အဲဒီေရႊခြက္အေပၚ ျပန္လိုခ်င္တဲ့ တက္မက္တဲ့စိတ္ လံုး၀ မရွိတာကိုပဲ။ ကိုယ့္ပစၥည္းပဲဗ်၊ ဘာမွ် မလုပ္ရေသးတာ၊ ေရာင္းခ် ထုခြဲၿပီး တိုက္ေတြ ကားေတြ ေရႊေတြ အမ်ားႀကိး ၀ယ္လိုက္မွာေပါ့၊ ဟုတ္ဘူးလား၊ (ကိုယ့္အေတြးေျပာတာ) ဒါေပမယ့္ ဒီလို ျဖစ္မလာဘူး၊ မွန္ရာကို ေျပာျပခဲ့တဲ့ ရြဲကုန္သည္ကို ေပးလိုက္တယ္ေလ။ ေနာက္ၿပီး ေျပာလိုက္ေသးတယ္၊ သင္နဲ႔ထိုက္္လို႔ ေရႊျဖစ္တာတဲ့ ငါတို႔နဲ႔ မထုိက္လို႔ ေရႊမွန္း မသိတာတဲ့ေလ။ ဟုတ္ပါတယ္၊ ေလာကမွ ပစၥည္းဥစၥာ စည္းစိမ္ ရတနာဆိုတာ ထုိက္မွ ရပါတယ္၊ မထိုက္ရင္ လံုး၀ မခံစားထုိက္ပါဘူး၊ သင္ လက္ခံႏိုင္ေလာက္ပါတယ္၊ ပစၥည္း ဥစၥာ ဘယ္ေလာက္ ၾကြယ္၀ ေနပါေစ၊ အဲဒီ ပိုင္ရွင္ နာတာရွည္ ေရာဂါ ခံစားေနရရင္ ဘယ္လုိ စည္းစိမ္ ခံစားႏိုင္ေတာ့မလဲ၊ အဲဒါ သူနဲ႔ မထုိက္လို႔ေပါ့၊ အဲ-- တစ္ခု သတိေပးလုိတာက ထုိက္မွ ရမွာ၊ ခံစားထုိက္ရင္ အလုိလုိ ေပၚလာလိမ့္မယ္ ဆိုၿပိး အိပ္မေနနဲ႔ဦးေနာ္၊ လူ႔ဘံုဆိုတာ ၀ီရိယ ဘံုဗ်၊ နဲနဲေတာ့ ထုိက္သင့္သေလာက္ ႀကိဳးစားရမယ္ေလ။ ေမ့သြားမွာစိုးလို႔ပါ။ အဲဒီလို ေျမးအဘြားႏွစ္ေယာက္ရဲ့ ရိုးသားမႈကို ခ်ီးေျမွာက္ေနခ်ိန္မွာ ကၽြန္ေတာ္ ပီတိ မ်က္ရည္ ေၾကြခဲ့မိတာပါ။
(၅) ေျမးကေလး လိုခ်င္တာရ ေပ်ာ္ရႊင္စြာ ကခုန္ေနတာကို ၾကည့္ၿပီး အဘြားအို ပီတိ ျဖာေနပံုကလည္း ကူစက္ေစတဲ့ ေရာဂါ တစ္မ်ိဳးပဲဗ်။ ကၽြန္ေတာ္ေတာင္ ကလုိက္ခ်င္ေသး၊ ေပ်ာ္စရာေပါ့၊ လိုခ်င္တာ ရသြားတာကိုး။ ဒါနဆိုတာ ေပးလွဴျခင္းပါ၊ ကို္ယ့္ရွိတာကို သူမ်ား ေပးလိုက္တာလည္း ပီတိတစ္မ်ိဳး၊ ကိုယ္ေပးလုိက္ရတာကို သူမ်ား ေပ်ာ္ရႊင္စြာ လက္ခံလိုက္တာကို ၾကည့္ၿပိး ျဖစ္လာတာကလည္း ပီတိတစ္မ်ိဳးပါ၊ အခုဟာက အဲဒီ ပီတိ လုိမဟုတ္ဘူးေလ၊ ကိုယ္လည္း မေပးလိုက္ရဘူး၊ သူမ်ား ရတာေလးကို ၾကည့္၊ ေပ်ာ္ရႊင္တာေလးကို ၾကည့္ၿပီး ၾကည္ႏႈးမႈ ပီတိပါ၊ ကၽြန္ေတာ္ ယူလိုက္ရတဲ့ သခၤန္းစာက ဒါပဲဗ်၊ သင္လည္း ေရႊမန္းတင္ေမာင္ ဇာတ္ နားေထာင္ၾကည့္ေပါ့၊ ကၽြန္ေတာ့္လို႔ပဲ ခံစားမိမလားလို႔။ ေနာက္ဆံုး ေဒ၀ဒတ္ ျပန္လာ၊ ေရႊခြက္ေတာင္း၊ သူမ်ားရသြားၿပီးဆိုတာ ၾကားၿပီး လိုတာ မရေတာ့ ေလာဘအပူမီးဟပ္ ႏွလံုးကြဲအပ္ကာ ေသပြဲ ၀င္ရွာေလေတာ့ ၾကည့္ၿပီး မသနားမိေတာ့ဘူးေလ၊ ေလာဘသမားတို႔ ရဲ့ ေနာက္ဆံုးဇာတ္္သိမ္းခန္းက ဘယ္ေတာ့မွ ေကာင္းမွာမဟုတ္ဘူးေနာ္၊
ကၽြန္ေတာ္ အဲဒီ ျပဇာတ္ကို ဆယ္ခါ တိတိ ၾကည့္ၿပီးမွ သခၤန္းစာ ေရးမိတာပါ။ တင္ျပပံုေကာင္းၿပီး ခံစားတက္တဲ့ ကၽြန္ေတာ့္ ႏွလံုးသားေၾကာင့္ ဒီသခၤန္းစားမ်ိဳး ရလိုက္ပါတယ္။ ေလာကမွာ အႏွစ္သာရရွိတဲ့ အဆံုးအမတစ္ခုကို အေကာင္းဆံုး တင္ျပႏိုင္ၾကတဲ့ ပညာရွင္ေတြ ေပၚထြန္းပါေစ၊ အတုယူမွန္ၿပီး ခံစားတက္တဲ့ ႏွလံုးသားေတြ ပိုင္ဆိုင္ကာ သခၤန္းစာေကာင္းမ်ားလည္း ယူတက္ၾကပါေစလို႔ ကၽြန္ေတာ္ ဆုေတာင္းေမတၱာ ေခၽြသ ခဲ့ပါတယ္ေနာ္၊ ေခတ္နဲ႔ညီေအာင္ ေနထုိင္တာကို အျပစ္မဆိုခ်င္ေပမယ့္၊ ေခတ္ေရစီးေၾကာင္းထဲမွာပဲ ေမ်ာပါမသြားဖုိ႔ေတာ့ ကၽြန္ေတာ္ ေျပာပါရေစဗ်ာ။ အားလံုး ညီငယ္ ညီမငယ္ေတြနဲ႔ အစ္ကို အစ္မိေတြကို ဒီစာေလးနဲ႔ လတ္ေဆာင္ ေပးလိုက္တယ္ေနာ္၊ ကၽြန္ေတာ့္ထက္ ေကာင္းတဲ့ သခၤန္းစာမ်ိဳး ရခဲ့ရင္လည္း မွ်ေ၀ေပးပါဦးလို႔-----------
ဘိကၡဳပ႑ိ(လကၤာဒီပေက်ာင္းသား)

လကၤာဒီပ သီဟုိဠ္ဆြမ္းေကၽြးေခၚ(ဒါေနး)

သီရိလကၤာယဥ္ေက်းမႈနဲ႔ ဆြမ္း (ဒါန)
ကမၻာေလာကၾကီး ဘယ္အခ်ိန္က စတင္ေပၚေပါက္ခဲ့တယ္ဆုိတာ မသိရေပမယ့္ ကမၻာ့လူသားတုိ႔ စိတ္ပုိင္းဆုိင္ရာယဥ္ေက်းမႈ တုိးတက္ျမင့္မားဖုိ႔ ဆည္းကပ္ကုိးကြယ္ရာ ဘာသာေရးေတြ ေပၚေပါက္လာခဲ့ပါတယ္၊ အဲဒီထဲမွာ ဟိႏၵဴဘာသာဟာ ေရွးအက်ဆုံးျဖစ္သလုိ တည္ေထာင္သူဘယ္သူဆုိတာလဲမသိရပါဘူး၊ ဘီစီ ၆ ရာစုခန္႔မွာေတာ့ ဗုဒၶဘာသာ ေပၚေပါက္လာခဲ့ပါတယ္၊ အဲဒီေနာက္မွာ ခရစ္ယာန္နဲ့ အစၥလာမ္ဘာသာေတြ ေပၚေပါက္ခဲ့ပါတယ္၊ ဘာသာၾကီးေတြအားလုံးဟာ သူ႔အႏွစ္သာရနဲ့သူ ရပ္တည္ၾကပါတယ္၊ထူးျခားတာက ဘာသာၾကီး ေလးခုလုံးဟာ အာရွတုိက္မွာေပၚေပါက္ခဲ့တယ္ဆုိတာပါပဲ၊

တခ်ိန္ကေတာ့ ဗုဒၶဘာသာဟာ အီရန္ အီရတ္နဲ့ ဂရိနုိင္ငံေတြအထိ ျပန္႔ႏွံ့ေရာက္ရွိခဲ့ေၾကာင္း သမုိင္းမွတ္တမ္းအေထာက္အထားမ်ားအရသိရွိရပါတယ္၊ ဒီေန႔ေခတ္မွာေတာ့ မဟာယာန ဗုဒၶဘာသာ ေထရ၀ါဒဗုဒၶဘာသာ ဆုိျပီးႏွစ္မ်ိဳးရွိပါတယ္၊ တရုတ္ ထုိင္၀မ္ ေဟာင္ေကာင္ ဂ်ပန္ ကုိရီးယားတုိ႔က မဟာယာန ဗုဒၶဘာသာကုိကုိးကြယ္ၾကပါတယ္။ ျမန္မာ သီရိလကၤာ ထုိင္း လာအုိ ကေမၻာဒီးယား တုိ႔က ေထရ၀ါဒဘာသာကုိ ကုိးကြယ္ၾကပါတယ္၊ သူနည္းသူ႔ဟန္နဲ႔ ဘာသာေရးဆုိင္ရာ ယဥ္ေက်းမႈေလးေတြေတာ့ ကဲြျပားမႈ႔ ရွိပါတယ္၊

သီရိလကၤာနိဳင္ငံမွာ စေန တနဂၤေႏြေန႔တုိင္း ဒကာ ဒကာမေတြက ဆြမ္းဆက္ကပ္လွဴဒါန္းၾကပါတယ္ သူ႔တုိ႔ယဥ္ေက်းမႈအရ ဆြမ္းစားကုိ ဒါနလုိ႔ေခၚပါတယ္၊ ဘုရားေဟာက်န္းဂန္မ်ားနဲ႔ ညီညြတ္တာကုိ ေလ့လာေတြ႔ရွိရပါတယ္။ သံဃာေတာ္မ်ားကုိ ကားနဲ့ အိမ္ကုိပင့္ပါတယ္၊ အိမ္ေရာက္ျပီဆုိတာနဲ႔ အုန္းရြက္အနဳေလးေတြ စီရက္လုပ္ထားတဲ့ အျပားေလးေပၚမွာ ေျခေတာက္ကုိရပ္ေပးရပါတယ္ ျပီးမွေျခေတာက္ကုိ ေရေဆးေပးၾကတယ္၊ ပါဠိေတာ္မ်ားမွာ ဘုရားအမွဴးရွိတဲ့ သံဃာေတြကုိ ဆြမ္းစားပင့္ျပီဆုိရင္ မေဥၨ အတၳရိတြာ အေဓာပါေဒ ေပကၡာေလတြာ ဆုိျပီး မွတ္တမ္းတင္ပါတယ္။ ေျခေဆးအင္းပ်ဥ္ကုိခင္းျပီး ေျခေဆးေပးတယ္လုိ႔ဆုိလုိပါတယ္၊

ျပီးေတာ့ ဆြမ္းမစားခင္ ဘုရားဆြမ္းေတာ္ စုေပါင္းကပ္လွဴၾကျပီး တရားနာယူၾကတယ္ ၊ ျပီးရင္သံဃာေတာ္ေတြကုိ ဆြမ္းဆက္ကပ္ပါတယ္၊ ဆြမ္းကပ္ပုံက ျမန္မာျပည္မွာလုိ စားပဲြ၀ုိင္းေတြနဲ႔မဟုတ္ပဲ ပုဂံထဲကုိ ဆြမ္းေရာ ဆြမ္းဟင္းေတြေရာ လုိက္ထည့္ေပးပါတယ္ သံဃာေတာ္မ်ားက ပုဂံကုိေပါင္ေပၚမွာတင္ျပီးစားရပါတယ္ လုိက္ထည့္တဲ့ဟင္းကုိ မၾကိဳက္ရင္ လက္ကာျပရုံပါဘဲ ဟင္းရည္ကုိ ဆြမ္းမစားခင္ ေကာ္ဖီခြက္ထဲ ထည့္ျပီးကပ္ပါတယ္ တခါတည္းေမာ့ေသာက္လုိက္ရပါတယ္၊ ဆြမ္းစားေနဆဲမွာေတာ့ အုံးရည္ကုိကပ္ပါတယ္ (အတုယူသင့္တဲ့ ဆြမ္းဆက္ကပ္မႈေလးပါ သံဃာဘယ္ႏွစ္ပါး ပင့္ပင့္ တာ၀န္မၾကီးေတာ့ပါဘူး)

ျပီးရင္ အခ်ိဳပဲြကပ္ပါတယ္ အသီးေတြကုိ ပန္းကန္ထဲမွာ တခါတည္းထည့္ျပီး ကပ္တာပါ တပါးကုိ တခုႏႈန္းပါဘဲ သရက္သီးတစိပ္ သေဘၤာသီးတစိပ္ ငွက္ေပ်ာသီးတလုံးပါ၊ ျပီးရင္ ခိရီ ဆုိတာကုိကပ္ပါတယ္ ျမန္မာျပည္က ဒိန္ခ်ည္လုိမ်ိဳးပါဘဲ ျပီးရင္ ေရခဲမုန္႔ကပ္ပါတယ္ local monks ေတြက ဆြမ္းစားတာအရမ္းျမန္ေတာ့ စာေရးသူမွာေတာ့ ဒုကၡေရာက္ပါတယ္ အစားေႏွးတာကုိး၊ တခါတရံေတာ့ေျပာရတယ္ သူတို့နဲ့ဆြမ္းစားရတာလဲကြာ မာရသြန္ေျပးေနရသလုိဘဲလုိ႔။

သူတုိ႔ဆြမ္းကပ္ပုံကလဲ ဒီလုိျမန္ျမန္စားမွ အဆင္ေျပတာပါ၊ တခုကပ္လုိက္ လာသိမ္းသြားလုိက္ ေနာက္တခုေရာက္လာလုိက္ သိမ္းသြားလုိက္နဲ့ေပါ့။ အားလုံးျပီးျပီဆုိရင္ အလွဴရံေတြကပ္လွဴပါတယ္ ဆြမ္းစားျပီးသြားရင္ ေနာက္တၾကိမ္တရားေဟာေပးရပါတယ္၊အတုယူစရာေကာင္းတာကေတာ့ ကေလးငယ္ေတြအားလုံးကုိ ေရွ့တန္းတင္ျပီး ဆြမ္းကပ္တာ အလွဴရံကပ္တာေတြျပဳလုပ္ေစပါတယ္။ ကေလးငယ္ေတြကလဲ သံဃာေတာ္ေတြကုိ ေၾကာက္ရြံ့ေနတာမ်ိဳး လုံး၀မရွိပါဘူး၊ မ်ိဳးဆက္သစ္ေတြကုိ ဘာသာေရး အေမြေပးပုံက တကယ့္ကုိ အတုယူစရာပါ၊ ဆြမ္းဆက္ကပ္ လွဴဒါန္းတဲ့အခါ အားလုံးနီးပါးဟာ အျဖဴေရာင္ အ၀တ္ေတြကုိ ၀တ္ဆင္ၾကတာပါ၊

လူဆုိတာ ကုိယ့္ေရြးခ်ယ္တဲ့ အလုပ္ေပၚမွာ ေက်နပ္မႈ ဂုဏ္ယူမႈရွိေနရမွာပါ ကုိယ္လုပ္တာကုိမွ ကုိယ္မေက်နပ္ရင္ ဒီလူဟာ ေလာကၾကီးကုိ ဘယ္ေတာ့မွ အေကာင္းျမင္နိဳင္မွာမဟုတ္ပါဘူး ။ မိမိတို႕တေတြဟာ ေထရ၀ါဒ ဗုဒၶဘာသာကုိ ကုိးကြယ္ၾကသူေတြမုိ႔ ဘာသာတရားရဲ့ အႏွစ္သာရျဖစ္တဲ့ ျငိမ္းခ်မ္းေရးေတြဆီ ဦးတည္ေလွ်ာက္လွမ္းေနၾကရအုံးမွာပါ၊ မတူညီတဲ့ယဥ္ေက်းမႈေတြ မတူညီတဲ့အေတြးေတြ မတူညီတဲ့ လူ႔စိတ္ဓာတ္ေတြကုိ ဆက္လက္ေလ႔လာရင္းနဲ့ေပါ့။

javascript:void(0)

Type your summary here.

Type the rest of your post here.

ဒါေပမယ္-----------

ဒိေန႔ သီတင္းကၽြတ္ လျပည့္ေနေလ၊ ၀ါတြင္းသံုးလပတ္လံုး နတ္ျပည္မွာ မယ္ေတာ္မိနတ္သားကို အဘိဓမၼာတရား ေဟာၾကားၿပီး လူ႔ျပည္ကုိ ျမတ္စြာဘုရား ျပန္လည္း ဆင္းသက္ေတာ္မူလာခဲ့တဲ့ေန႔ပါ၊ ျမန္မာျပည္မွာဆိုရင္ ဒီေန႔ ဒီအခ်ိန္ဆို အေတာ္စည္ကားေနၾကမယ္၊ ဘုရားသြား၊ မိဘေတြကို လတ္ေဆာင္ပစၥည္းမ်ားျဖင့္ ကန္ေတာ့၊ မီးပံုးပ်ံလႊတ္တင္ၾက၊ ဆီမီးေတြ ထြန္းညွိၾကတယ္ေလ၊ အရမ္းကို ၾကည္ႏႈးစရာ အေကာင္းဆုံးအခ်ိန္ေတြပါ၊ အေပ်ာ္ဆံုးအခ်ိန္ဆိုတာ ကိုယ္တိုင္ ပါ၀င္ဆင္ႏႊဲမွ မဟုတ္ပါဘူး၊ သူမ်ားေပ်ာ္ေနတာ ဆင္ႏႊဲေနၾကတာကို ျမင္ရင္ပဲ ၾကည္ႏႈးလို႔ ရႏိုင္တဲ့အရာပါ၊ မုဒိတာရဲ့သေဘာေလ။ ကုိယ္တိုင္လဲ ပါ၀င္ဆင္ႏႊဲခ်င္တာေပါ့ေနာ္၊ ဒါေပမယ့္ ဒါေပမယ့္-------

ကၽြန္ေတာ္ သီဟိုဠ္လို႔ ေခၚတဲ့ သီရိလကၤာ ႏိုင္ငံေရာက္ခဲ့တာ သိပ္မၾကာေသးပါဘူး၊ ယေန႔ ၀ါကၽြတ္ၿပီေလ၊ အေမ့ကို ကန္ေတာ့ခ်င္လိုက္တာ၊ ဒါေပမယ့္------ ဆရာသမားေတြကို ပစၥည္းလတ္ေဆာင္ေလးေတြနဲ႔ ပူေဇာ္ခ်င္လုိက္တာ။ ဒါေပမယ္---- သူငယ္ခ်င္းေတြနဲ႔ ဘုရားသြားၿပီး ေလွ်ာက္လည္ခ်င္လိုက္တာ။ ဒါေပမယ့္-- မီးပံုးပ်ံေတြ ပြဲလန္းသဘင္ေတြ အို-----စံုလို႔ပါပဲ။ ဒါေပမယ့္ေတြ မ်ားလာေတာ့မွာ၊ ကၽြန္ေတာ့္လိုပဲ ႏိုင္ငံရပ္ျခား တုိင္းတပါးမွာ မိေ၀း ဖေ၀း စီပြါးရွာေနၾကတဲ့သူေတြ မနည္းပါဘူး၊ ႏွစ္ေတြလည္း ဘယ္ေလာက္ ၾကာေညာင္းေနၾကမလဲ၊ ကၽြန္ေတာ့္ထက္ ၾကာျမင့္စြာ ခြဲခြါ ေနထုိင္ၾကတဲ့ ညီအစ္ကို ေမာင္ႏွမေတြ ဘယ္ေလာက္မ်ားေနၾကမလဲ၊ အလြမ္းကိုယ္စီ ဘယ္ေလာက္ရွိေနၾကမလဲ၊ ကိုယ္ခ်င္းစာၾကည့္ပါတယ္ဗ်ာ။ အစ္ကိုတို႔ အစ္မတို႔အစား ကၽြန္ေတာ္ လြမ္းၾကည့္ပါတယ္၊ အေတာ့္ကို လြမ္းဖို႔ေကာင္းလိုက္တာေနာ္၊ မ်က္ရည္ေတာင္ ၀ဲလာမိတယ္၊
အဲ--အႀကံတစ္ခု ရလိုက္တယ္၊ ခ်က္ျခင္းပဲ ဖေယာင္းတိုင္ သြား၀ယ္လိုက္တယ္။ သူငယ္ခ်င္းတစ္ေယာက္က ေမးတယ္၊ ဘာလုပ္ဖို႔လဲတဲ့၊ အလြမ္းေျဖမလို႔ပါလို႔၊-- ဘယ္လို ဘယ္လို၊ ကၽြန္ေတာ္လည္း စိတ္ရွည္လတ္ရွည္ ျပန္လည္ ေျဖၾကားလိုက္ပါတယ္- ေစာင့္ၾကည္ေပါ့---လို႔။ သူငယ္ခ်င္းေတြ အားလံုး စုေပါင္းၿပီး ကာယကံ ၀စီကံ မေနာကံနဲ႔ ေျပာဆိုျပစ္မွားမိတာေတြ ခြင့္လႊတ္ေပးဖုိ႔ အခ်င္းခ်င္း ေတာင္းပန္လိုက္ၾကတယ္၊ ေနာက္ မီးထြန္းၿပီး ျမန္မာ့ အလြမ္းေျပ ပူေဇာ္ၾကမယ္လို႔ စည္းရံုးလိုက္တယ္၊ အေပါင္းအသင္းေတြကလည္း အားတက္သေရာေပါ့၊ မင္း၀ယ္လိုက္ပါ၊ ငါတို႔ လုပ္အားကူညီမယ္တဲ့၊( အေတာ္ကပ္ေစးႏွဲလိုက္တာ) စိတ္ထဲက ေျပာလိုက္တာပါ၊ ဒီလိုနဲ႔ ကၽြန္ေတာ္တို႔ ဖေယာင္းတိုင္ေလးေတြ ေဗာဓိပင္ေအာင္ လိုက္ၿပီး ကိုယ္စီ စိုက္လိုက္ၾကတယ္၊ ဖေယာင္းတိုင္ စိုက္ရင္း စိတ္ကူးနဲ႔ ၾကည္ႏႈးေနၾကမယ္ ဆိုတာ ေတြးၾကည့္ သိႏိုင္တယ္ေလ၊ ဒီေန႔ ဒီအခ်ိန္-------ဆုိၿပိးေပါ့၊ အားလံုး ဖေယာင္းတိုင္မ်ားစိုက္ၿပီးေတာ့ မီးထြန္းညွိဖို႔ အခ်က္ေပးလိုက္တယ္ဆိုရင္ပဲ--ဂ်ိန္း--ဂ်ိန္း-----ဂ်ိန္း---။ ဟာ သြားၿပီ---- ကိုေရႊမိုးရယ္ ဘယ္အညႈိဳးနဲ႔ ဒီေလာက္ ရက္စက္တာလဲကြယ္လို႔ ေမာ့ၾကည့္ၿပီး ေျပာလိုက္ကာမွ ပိုလို႔ေတာင္ သဲလုိက္ေသး၊ ေအာ္ ေအးခ်မ္းတဲ့ အဓိပၸါယ္ကို ေဆာင္တာပါလို႔ အေကာင္းဘက္က ျမင္လိုက္ပါတယ္၊ ကၽြန္ေတာ္တို႔ရဲ့ မီးထြန္းပြဲ အလြမ္းေျပေလး ငါးမိနစ္အတြင္းမွာပဲ ေရထဲ ေမ်ာသြားပါတယ္။ ရည္ရြယ္ခ်က္ကိုယ္စီ အေတြးကိုယ္စီ ကိုယ္စီ ကိုယ္စီ ပ်က္ျပယ္ခဲ့ၿပီေပါ့ဗ်ာ၊
ကၽြန္ေတာ္ မေျပာခ်င္တဲ့ စကား ဒါေပမယ့္--ဆိုတဲ့ စကားနဲ႔ပဲ ကၽြန္ေတာ့္ရဲ့ မီးထြန္းပြဲ အလြမ္းေျပ အဆံုးသတ္ရေတာ့မွာေပါ့၊ အစေတာ့ ကၽြန္ေတာ္က ေရႊျမန္မာမ်ားကို မီးထြန္းပြဲ အလြမ္းေျပ အေတြ႕အႀကံဳေလး ေဗာဓိပင္ေအာက္မွာ က်င္းပရင္း ကိုယ့္လုိပဲ အလြမ္းေျပရေအာင္ တင္ျပခ်င္တာပါဗ်ာ၊ ဒါေပမယ့္--- ဒါေပမယ့္-- ဒါေပမယ့္နဲ႔ပဲ ေက်နပ္လိုက္ၾကပါေတာ့လို႔ ကၽြန္ေတာ္ ဒီေနရာက ေတာင္းပန္လုိက္ပါေတာ့မယ္၊ ဒါေပမယ့္ ---- ကိုေရႊမိုးရယ္-------------------------------------
အခုေတာ့ ကိုေရႊမိုးက သူမဟုတ္သလိုပါပဲ၊ ျမဴတိမ္ကင္းစင္ ၀င္းပလမင္း ေပၚထြက္လာျခင္းနဲ႔အတူ ကၽြန္ေတာ္တုိ႔ရဲ့ မီးထြန္းပြဲ ပ်က္လို႔ လြမ္းေနၾကတဲ့ ေက်ာင္းသားေလးေတြကို သူကလည္း မ်က္ရည္တြဲလဲနဲ႔ ႀကိဳဆိုသည့္အလားေပါ့၊ ေပၚထြက္လာပါတယ္၊ မီးမ်ားကို ထြန္းညႈိပူေဇာ္ၾကပါတယ္၊ အမွတ္တရ ဓာတ္ပံုမ်ားလည္း ရိုက္ၾကပါတယ္၊ စာဖတ္ေနတဲ့ သူလည္း ပါ၀င္ ဆင္ႏြဲခ်င္တယ္ဆိုရင္ အခုပဲ အေရာက္လွမ္းခဲ့ပါေနာ္၊ ေႏြးေထြးတဲ့ ႏွလံုးသားနဲ႔ အၿမဲ ႀကိဳဆိုေနပါတယ္ဗ်ာ။
လကၤာဒီပေက်ာင္းသား

သီတင္းကၽြတ္လျပည့္(အဘိဓမၼာအခါေတာ္ေန႔)

သီတင္းကြ်တ္လသည္ ၿမန္မာတို ့၏ (၁၂) လရာသီတြင္ သတၱမေၿမာက္လၿဖစ္ၿပီး ၀ါတြင္းကာလ၏ ေနာက္ဆံုးလၿဖစ္ပါသည္ ။ ရာသီခြင္မွာ တူရာသီ ၿဖစ္ၿပီး အႆ၀တီ ၾကယ္ႏွင့္ လမင္းတို ့စန္းယွဥ္ကာ မြန္းတည့္ၾကသည္ ။ရာသီပန္းမွာ ၾကာၿဖဴပန္း ( Nymphaea Lotus ) ၿဖစ္ပါသည္ ။
သီတင္းကြ်တ္လကို ေရွးၿမန္မာေက်ာက္စာမ်ား၌ `သႏၱဴလ´ ဟုေရးထိုးၾကသည္ ကုိေတြ႔ရပါသည္။ ခ်ိန္ခြင္ပံု ၾကယ္တာရာ နကၡတ္တို ့ စုေ၀းေသာ မိုးကာလဟု လည္းေကာင္း ၊ ေတာင္သူလယ္သမားတို ့စိုက္ပ်ိဳးထားေသာစပါးပင္မ်ား သန္စြမ္းစြာေထာင္မတ္ေသာလဟု လည္းေကာင္း ပညာရိွမ်ား ဖြင့္ဆိုၾကပါသည္။

မန္မာတို႔ ့သည့္ စိတ္ရင္းရိုးသား တည္ၾကည္ၾကသူမ်ား ၿဖစ္သည္ႏွင့္အညီ စစ္မွန္ေသာ ေထရ၀ါဒ ဗုဒၶသာသနာေတာ္ကို ပုဂံေခတ္ အေနာ္ရထာမင္းတရား ႏွင့္ရွင္အရဟံ မေထရ္ျမတ္တို႔၏ ေက်းဇူးတရားေၾကာင့္ ဆည္းကပ္ကိုးကြယ္ခြင့္ ရၾကၿပန္ေသာအခါ ဗုဒၶၿမတ္စြာ၏ အဆံုးအမ တရားေတာ္မ်ားႏွင့္ လိုက္ေလ်ာညီေထြစြာ ေအးခ်မ္းေပ်ာ္ရႊင္ဖြယ္ ေကာင္းေသာ လူေနမႈဘ၀မ်ားၿဖင့္ ေလာကဓံတရားမ်ားကုိ ရင္ဆိုင္္ေက်ာ္လႊားႏိုင္ေသာ ၊ ေရာင့္ရဲတင္းတိမ္တတ္ေသာ စိတ္ႏွလံုးကိုေခတ္အဆက္ဆက္ ပိုင္ဆိုင္ခဲ့ၾကသူမ်ား ၿဖစ္ၾကပါသည္ ။ ဤစိတ္ဓာတ္မ်ား အရင္းခံၿဖင့္ (၁၂) လရာသီရိွသည့္အနက္ အခါၾကီး၊ ရက္ၾကီးေန႔မ်ားတြင္ ရတနာသံုးပါးအား ရည္စူး၍ ေကာင္းမႈကုသိုလ္မ်ား ျပဳလုပ္ေလ့ရိွၾကပါသည္ ။

သီတင္းကြ်တ္ မီးထြန္းပြဲေတာ္သည္ ၿမန္မာတို႔၏ (၁၂) လရာသီ ပြဲေတာ္မ်ားတြင္ ထင္ရွားေသာပြဲေတာ္ တစ္ခုၿဖစ္ၿပီး ပြဲေတာ္စတင္က်င္းပခဲ့သည့္္ အစဥ္အလာမွာ ဘုရားရွင္ သက္ေတာ္ထင္ရွား ရွိခဲ့စဥ္အခါကပင္ ၿဖစ္ပါသည္ ။ ဗုဒၶၿမတ္စြာဘုရားရွင္သည္ သတၱမေၿမာက္၀ါကို တာ၀တိ ံသာ နတ္္ၿပည္၌ ၀ါကပ္ေတာ္မူၿပီး မယ္ေတာ္ၿဖစ္ခဲ့ဖူးေသာ
သႏ ၱဳႆီတနတ္သားအားအမႈးၿပဳ၍ စၾက၀ဠာေနရာ အႏံွ ့မွ နတ္ၿဗဟၼာ အေပါင္းတို ့အား အဘိဓမၼာတရားေတာ္ၿမတ္ကို ေဟာၾကားေတာ္မူသည္ ။သီတင္းကြ်တ္လၿပည့္ေန ့ ေရာက္ေသာအခါ ဘုရားရွင္သည္ နတ္ၿဗဟၼာ အေပါင္းၿခံရံကာ ေရႊေစာင္းတန္း ၊ ေငြေစာင္းတန္း ၊ပတၱၿမားေစာင္းတန္းမ်ားၿဖင့္ စီျခယ္အပ္ေသာ ရတနာေစာင္းတန္းၿဖင့္ လူ႔ ၿပည္ၿဖစ္ေသာ သကၤႆနဂိုရ္ၿပည္သို ့ၿပန္လည္ဆင္းသက္ၾကြၿမန္းေတာ္မူသည္ ။ ထိုအခါ သမယတြင္ ၿပည္သူၿပည္သားအေပါင္းတို႔က မီးရွဴးမီးတိုင္မ်ား ၊မီးပန္းမ်ား၊ ဆီမီးမ်ား ပန္း၊ ေရခ်မ္းမ်ားၿဖင့္ ကပ္လွဴပူေဇာ္ၾကသည္ ။ တာ၀တိ ံသာနတ္ၿပည္ရိွ စူဠာမဏိိေစတီေတာ္ ကိုလည္း ပူေဇာ္သည့္ အထိမ္းအမွတ္ၿဖင့္ မီးပံုးမ်ားၿပဳလုပ္၍ ေကာင္းကင္သို ့လႊတ္တင္ ပူေဇာ္ၾကသည္ ။ထိုကဲ့သို ့ပူေဇာ္ၾကသည္ကို အေၾကာင္းၿပဳကာ ယေန ့ေခတ္အခါတိုင္ေအာင္ ၿမန္မာတစ္ႏိုင္ငံလံုး၌ ႏွစ္စဥ္က်င္းပ ၿပဳလုပ္ၿမဲ ၿဖစ္သည္ ။
သီတင္းက်ြတ္ လျပည့္ေန႔တြင္ ပုရိမ၀ါမွ ထေျမာက္ၾကေသာ သံဃာေတာ္အရွင္ျမတ္မ်ား သည္ မိမိတုိ႔အခ်င္းခ်င္း အျပစ္ၾကီးငယ္ရွိပါက သည္းခံခြင့္လြတ္ရန္၊ လမ္းမွန္ကုိညြန္ျပရန္၊ သြန္သင္ဆုံးမရန္ ေတာင္းပန္ၾကျပီး ပ၀ါရဏာျပဳၾကပါသည္။ ထုိ႔ေၾကာင္း သီတင္းက်ြတ္ လျပည့္ေန႔ကုိ ပ၀ါရဏာေန႔ဟုလည္း ေခၚၾကပါသည္။
ထုိ႔အတူ ျမတ္ဗုဒၶ၏ အဆံုးအမ၌ တည္ၾကေသာ ၿမန္မာလူမ်ဳိးတို႔သည္လည္း မိမိထက္အသက္ ဂုဏ္၀ါၾကီးသူ၊ၿမင့္ၿမတ္သူ၊ ရုိေသေလးစားထုိက္သူူတ႔ိိုအေပၚ အျပစ္ၾကီးငယ္မ်ားရွိပါက သည္းခံခြင့္လြတ္ၾကရန္ ငယ္သူ ၊ နိမ့္က်သူတို႔က ပူေဇာ္ကန္ေတာ့ေလ့ ရိွၾကသည္။ ထုိ႔ျပင္ ဤထူးၿမတ္ေသာ ၀ါကြ်တ္ေသာ အခ်ိန္ အခါသမယတြင္ မိမိတုိ႔တတ္ႏိုင္သမွ် ပူေဇာ္ သကၠာရတို ့ၿဖင့္ သက္ၾကီး၀ါၾကီးမ်ား ၊ မိဘဆရာမ်ားကို ပူေဇာ္ကန္ေတာ့ေလ့ရွိၾက၏ ။ထို႔ေၾကာင့္ ၀ါက်ြတ္ကာလသည္ ၿမန္မာတို၏ တစ္ဦးကို တစ္ဦး ရိုေသေလးစားတတ္ေသာ သေဘာ ၊မာန္မာနကုိ ႏိွမ့္ခ်တတ္ေသာ သေဘာ၊ အၿပန္အလွန္ ေမတၱာေစတနာ ထားတတ္ေသာသေဘာ စသည္ျဖင့္ အမ်ိဳးေကာင္း သားသမီးတို႔၏ ယဥ္ေက်းသိမ္ေမြ႔ေသာ စိတ္ေနစရိုက္ ကိုေဖာ္က်ဴး ၿပသေနေသာ အမ်ိဳးဂုဏ္ကို ၿမွင့္တင္ေပးေနသည့္ အခ်ိန္အခါ ၿဖစ္ပါသည္၊၊
သုိ႔ျဖစ္ရာ ျမန္မာျပည္မ်ားအားလုံး `ေကာင္းေသာအၾကံ ၊မွန္ေသာအက်င့္ ၊ သင့္ေသာအယူ ၊ၿဖဴေသာႏွလံုး ၊ သူေတာ္ထုံး´ တို ့ၿဖင့္ သီတင္းကြ်တ္ မီးထြန္းပြဲေတာ္ကို ေပ်ာ္ရႊင္စြာ ပါ၀င္ဆင္ႏြဲ ႏိုင္ၾကပါေစ..ဟု ဆႏၵၿပဳလိုက္္ပါသည္။ ။
ေဖာ္ျပပါကဲ့သုိ႔ သီတင္းက်ြတ္ကာလ၏ ေပ်ာ္ရႊင္ ခ်မ္းေျမ႕.သာယာပုံကုိ ေရွးစာဆုိတစ္ဦး၏ ကဗ်ာတသ္ပုဒ္ျဖင့္ နိဂုံးခ်ဳပ္လုိ႕္က္ရပါသည္။



..ဆီမီးရယ္ထိန္ ၊ အိုင္မင္းေရၾကည္က .. ၊
...ၾကာငါးမည္ ငံုအာစြင့္တယ္.. ၊ ဖူးပြင့္ခ်ိန္ခါ .. ။
...အႆ၀ဏီ ယွဥ္ကာခ်ဥ္းပါလို ့.. ၊ လင္းလာတဲ့

ေငြတာရိန္ရယ္.. ၊
...ၿပာမွိန္လ်က္ ၿမဴေခ်ဆိုင္း .. ။
...ဂါရေ၀ ၊ သဒၵါေၿခြ ကန္ေတာ့ပဲြကိုလ .. ၊
...မစဲေပါင္ ကုသိုလ္ႏိႈးၾကတယ္ .. ၊ မ်ိဳးၿမန္မာတိုင္း။ ။

ရက္ေရာျခင္းရဲ႕ ရလဒ္

ဟိုးအရင္ အဂၤလန္ စာၾကည့္တိုက္ (British Library) အေဟာင္းက မျပဳျပင္တာၾကာလို႔ ေဟာင္းႏြမ္းေနတာေၾကာင့္ ေနရာသစ္မွာ အသစ္တစ္ခုေဆာက္ခဲ့ၾကတယ္။ စာၾကည့္တိုက္အသစ္ ေဆာက္ျပီးတဲ့ေနာက္ အေဟာင္းဖက္ကေန စာအုပ္ေတြ ေရြ႕ဖို႔ စီစဥ္ၾကျပန္တယ္။

ဒါဟာ သာမန္အေရြ႕အေျပာင္း အလုပ္တစ္ခုပါ။ ဘာစီစဥ္စရာမွ မလိုဘဲ ေရြ႔ေျပာင္းေရး ကုမၸဏီကို ဖုန္းဆက္ျပီး ကုမၸဏီက ကားလာရင္ စာအုပ္ကို ကားေပၚတင္ ေျပာင္းေရြ႔ၾကရံုပါပဲ။ ဒါေပမယ့္ ေျပာင္းေရြ႔ရမယ့္ ကုန္က်စရိတ္က စတာလင္ေပါင္ ၃၅သိန္း ကုန္က်မယ္လို႔ ဆိုပါတယ္။ စာၾကည့္တိုက္မွာ လံုေလာက္တဲ့ေငြ မရွိခဲ့ဘူး။ မၾကာခင္ မိုးရာသီက ေရာက္လာေတာ့မယ္။ စာအုပ္ေတြ မိုးစိုရင္ ဆံုး႐ႈံးမႈက ဒီထက္မ်ားေတာ့မယ္။

ဘယ္လိုလုပ္ၾကမလဲ? စာၾကည့္တိုက္မွဴးက ရွိသမွ် အၾကံေတြ ထုတ္ခဲ့ေပမယ့္ အရာမေရာက္ခဲ့ဘူး။ အဲဒီအခ်ိန္မွာ စာၾကည့္တိုက္ ဝန္ထမ္းတစ္ဦးက သူ႔မွာအၾကံရွိတယ္။ ဒါေပမယ့္ စတာလင္ေပါင္ ၁၅သိန္း ေလာက္လိုလိမ့္မယ္လို႔ ဆိုေတာ့ စာတိုက္မွဴးက ဒီအကုန္အက်ကုိ စာၾကည့္တိုက္က ေပးႏိုင္တဲ့အတြက္ ဝမ္းသာအားရ လက္ခံလိုက္တယ္။

“ ခင္ဗ်ားအၾကံကို အျမန္ေျပာပါ” စာတိုက္မွဴးက အလွ်င္စလိုေမးလိုက္တယ္။

“မေျပာခင္ ကြ်န္ေတာ္ တစ္ခု ေတာင္းဆိုခ်င္ပါတယ္”

“ေျပာပါ”

“တကယ္လို႔ အဲဒီ ၁၅သိန္းမွာ မသံုးျဖစ္ပဲ ပိုလွ်ံတဲ့ေငြ ရွိခဲ့ရင္ ကြ်န္ေတာ့္ကို ေပးႏိုင္မလား”

“ ဒါေလးမ်ား ... ၃၅သိန္းကုန္မယ္ ဆိုတုန္းကေတာင္ ပိုက္ဆံမလံုေလာက္လို႔ မေျပာင္းျဖစ္ခဲ့တာ။ ၁၅သိန္းထဲက ပိုတာရွိရင္ ေမာင္ရင္ကို အကုန္ေပးမယ္”

“ဒီလိုဆိုရင္ သေဘာတူညီေၾကာင္း ကြ်န္ေတာ္တို႔ လက္မွတ္ထိုးရေအာင္”

ႏွစ္ဖက္ သေဘာတူလက္မွတ္ ထိုးျပီးေနာက္ စာအုပ္ေတြကို စေျပာင္းေရြ႔ၾကတယ္။ ခန္႔မွန္းထားတဲ့ ကုန္က်စရိတ္ ၁၅သိန္းကို တစ္ပဲတစ္ခ်ပ္မွာ အသံုးမျပဳဘဲ ေျပာင္းေရြ႔ခဲ့ၾကတယ္။

အမွန္က သတင္းစာေတြမွာ “ ယေန႔မွစ၍ အဂၤလန္စာၾကည့္တိုက္မွ စာအုပ္မ်ားကို အခမဲ့ အုပ္ေရ အကန္႔အသတ္မရွိ ငွားရမ္းေပးေနျပီျဖစ္သည္။ စာအုပ္မ်ားကို စာၾကည့္တိုက္ေဟာင္းတြင္ ငွားျပီး စာၾကည့္တိုက္သစ္တြင္ အပ္ရမည္ျဖစ္သည္” လို႔ ေၾကာ္ျငာလိုက္တာပါပဲ။

ရက္ေရာမႈတစ္ခုအတြက္ ရလဒ္က အမ်ားၾကီးပါ။ ဒီေန႔ ကြ်န္မတို႔ ဘာရက္ေရာခဲ့ျပီလဲ?

ႏိုင္းႏိုင္းစေန ဘာသာျပန္သည္။
http://share.youthwant.com.tw/sh.php?do=D&id=31020592

ေရးသားသူ....... ႏုိင္းႏုိင္းစေန at 9:31:00 AM

ပန္းသီးထဲက ၾကယ္တစ္ပြင့္

တစ္ေန႔မွာ သူငယ္တန္းတက္ေနတဲ့ ေျမးေလးက ပန္းသီးတစ္လံုးကိုင္ျပီး အဘိုးဆီေျပးလာတယ္။

“ဘိုးဘိုး.. ဘိုးဘိုး...”

“ ဘာလဲ ေျမးေလး”

“ပန္းသီးထဲမွာ ၾကယ္တစ္ပြင့္ရွိတယ္”

“ဘယ္လိုလုပ္ျပီး ပန္းသီးထဲမွာ ၾကယ္ရွိမလဲ ငါ့ေျမးရဲ႕”

“တကယ္ပါ ဘိုးဘိုး... ပန္းသီးထဲမွာ တကယ့္ၾကယ္တစ္ပြင့္ရွိတယ္”

“ဒါဆို ဘိုးဘိုးကို ျပစမ္း”

အခိုင္အမာနဲ႔ ယံုယံုၾကည္ၾကည္ ေျပာေနတဲ့ ကေလးငယ္ရဲ႕ စူးစမ္းခ်င္စိတ္ကို အဘိုးအို စိတ္ဝင္စားသြားမိတယ္။

“သားကို ဓားေပးပါ ဘုိးဘိုး”

ကေလးငယ္မွာ ဓားယူျပီး ပန္းသီးကို အလယ္ကေန ကန္႔လန္႔ခဲြဖို႔ ျပင္လိုက္တယ္။ ဒါကို အဘိုးက ျမင္ေတာ့

“ေျမးေလး ဒီလို မခဲြရဘူး။ အညႇာကေန ဒီလို ခဲြခ်ရတယ္” လို႔ ေျပာလိုက္တယ္။

အခု ဒီစာဖတ္ေနတဲ့ လူေတြေကာ ပန္းသီးကို ဘယ္လိုခဲြၾကပါသလဲ? (ဒီအတုိင္း ကိုက္စားတယ္လို႔ ဘုကန္႔လန္႔ မေျဖနဲ႔ေပါ့ေနာ္) အဘိုးအိုလိုပဲ ပန္းသီးကို အတည့္ေထာင္ျပီး ထက္ဝက္ ျခမ္းလိုက္တတ္ၾကတယ္ မဟုတ္လား? တကယ္လည္း ၉၉% ေလာက္က အဘိုးအိုလိုပဲ ပန္းသီးကို ခဲြၾကမယ္ထင္ပါတယ္။ ဒါဟာ အက်င့္တစ္ခု၊ လုပ္ရိုးလုပ္စဥ္တစ္ခု ျဖစ္ေကာင္းျဖစ္ေနလိမ့္မယ္။ ဒီလိုအတည့္ေထာင္ျပီး ထက္ျခမ္းျခမ္းတာကလည္း ပန္းသီးခဲြနည္းရဲ႕ “တစ္ခုတည္းေသာနည္း” ျဖစ္ခ်င္ျဖစ္ေနလိမ့္မယ္။ ဒါေၾကာင့္ ကန္႔လန္႔ျဖတ္ျပီး ထက္ဝက္ျခမ္းတဲ့ ကေလးရဲ႕ အျပဳအမႈကိုျမင္ေတာ့ ဒီလိုခဲြနည္းက မွားေနတယ္ထင္ျပီး ကေလးကို ဟန္႔တားဖို႔ ၾကိဳးစားခဲ့တယ္။ အဘိုးအုိက ကြ်န္မတို႔အတြက္ ၾကည့္မွန္တစ္ခ်ပ္ ျဖစ္ခဲ့ျပီလား?

“ဘိုးဘိုး.. သားက ဒီလို ခဲြခ်င္တာ”

အဘိုးအိုရဲ႕ အဟန္႔အတားကို ေျမးေလးက ဆိုးဆိုးႏဲြ႔ႏဲြ႔ ဆန္႔က်င္လိုက္တယ္။

“ေကာင္းျပီ.. ေကာင္းျပီ... လက္ကိုလည္း သတိထားအုန္းေနာ္”



ကေလးငယ္က ပန္းသီးကို ကန္႔လန္႔ျဖတ္ ထက္ဝက္ခဲြခ်လိုက္တယ္။ ထက္ျခမ္းကဲြသြားတဲ့ ပန္းသီးထဲက ပန္းသီးေစ့ေတြဟာ ၾကယ္ပံုသ႑ာန္ ျဖစ္ေနတာကို ေတြ႔လိုက္ရတယ္။ ဒီအသက္အရြယ္အထိ ပန္းသီးစားလာခဲ့တဲ့ အဘိုးက ပန္းသီးထဲမွာ တကယ္ပဲ လွပတဲ့ ၾကယ္တစ္ပြင့္ရွိေၾကာင္းကို အခုမွ သိလိုက္ရတယ္။

ပန္းသီးထဲက ၾကယ္တစ္ပြင့္ကို ျမင္ေတြ႔ခဲ့ဖူးပါသလား?

တစ္သတ္မွတ္တည္း မဟုတ္ဘဲ ဘက္ေပါင္းစံုကေန ဘဝကို ခံစားတတ္ဖို႔၊ အလွည့္အေျပာင္းတစ္ခုနဲ႔ ကိုယ့္ေန႔ရက္ကို ေပ်ာ္ရႊင္တဲ့ အေရာင္ေလးေတြ ျခယ္တတ္ဖို႔ ဒီစာက ကြ်န္မတို႔ကို ေျပာသြားခဲ့ပါတယ္။

ႏိုင္းႏိုင္းစေန

အျပံဳးဆိုတာ ခ်စ္စရာေကာင္းတဲ့ ကူးစက္ေရာဂါတစ္မ်ဳိး

တကၠသိုလ္တစ္ခုမွာ ႐ုကၡေဗဒ ဘာသာသင္တဲ့ ဆရာတစ္ဦးရွိတယ္။ အဲဒီဆရာသင္တဲ့ ဘာသာရပ္က စိတ္ဝင္စားဖို႔ မေကာင္းေပမယ့္ သူ႔အတန္းခ်ိန္ဆိုရင္ ေက်ာင္းသားေတြ အျမဲ ျပည့္ေနတတ္တဲ့အျပင္ အတန္းျပင္ ဝရန္တာအထိ လာနားေထာင္တဲ့ ေက်ာင္းသားေတြ ရွိခဲ့တယ္။ သူဟာလုပ္သက္ရင့္ ဆရာတစ္ဦး မဟုတ္သလို အသိပညာေတြ ေပါၾကြယ္ဝေနသူလည္း မဟုတ္ပါဘူး။ အေၾကာင္းက သူရဲ႕အရႊင္းအေဖာက္ ဟာသဥာဏ္ေၾကာင့္ ျဖစ္တယ္။


တစ္ခါက ဆရာဟာ ေက်ာင္းသားေတြနဲ႔အတူ ျမင့္မားတဲ့ ေတာေတာင္ေတြအထိ လက္ေတြ႔ဆင္းခဲ့ၾကတယ္။ လမ္းမွာေတြ႔တဲ့ အမ်ဳိးအမည္မသိ အပင္ေတြကို ေက်ာင္းသားေတြက ေမးတိုင္း ဆရာကေျဖႏိုင္ခဲ့တယ္။ ဒါကို ေက်ာင္းသားတစ္ေယာက္က အားက်ျပီး....

“ဆရာ... ဆရာက အသိဥာဏ္ ၾကြယ္ဝလြန္းတယ္။ အပင္တိုင္းရဲ႕ အမ်ဳိးအစားကို ဆရာသိေနတယ္ေနာ္” လို႔ ဆိုေတာ့ ဆရာက ေနာက္လွည့္ျပီး ေက်ာင္းသားအားလံုးကို မ်က္စပစ္ ျပလိုက္တယ္။ ျပီးေတာ့ “ ဆရာ ဘာျဖစ္လို႔ ေက်ာင္းသားအားလံုးရဲ႕ ေရွ႕မွာဦးေဆာင္ျပီး သြားေနလဲ သိလား? ေရွ႕ကေနသြားျပီး မသိတဲ့အပင္ရွိရင္ ဆရာက အရင္နင္းေခ်ပစ္လိုက္တယ္။ သိတဲ့အပင္ေတြေလာက္ပဲ ခ်န္ထားလို႔ အခုလို သိေနတာေပါ့” လို႔ ျပန္ေျဖလိုက္တယ္။

ဆရာ့စကားကို ၾကားေတာ့ ေက်ာင္းသားအားလံုး တစ္ဝါးဝါးနဲ႔ ပဲြက်ကုန္ၾကတယ္။ စာသင္ခန္းထဲမွာေတာင္ မဟုတ္ပါဘူး.. ေလ့လာေရး ခရီးတစ္ခုမွာေတာင္ အေပ်ာ္နဲ႔ ျပည့္ဝတဲ့ ခရီးတစ္ခုအျဖင့္ ဆရာက စြမ္းေဆာင္ႏိုင္ခဲ့တယ္။ ဒါဟာလည္း ဆရာကို ေက်ာင္းသားေတြ ႏွစ္သက္ေစတဲ့ အေၾကာင္းရင္းပဲျဖစ္တယ္။

ျပံဳးဖို႔ရာ ေငြေၾကးကုန္က်စရာ မလိုဘူး။ ဒါေပမယ့္ အက်ဳိးအျမတ္ေတြ အမ်ားၾကီးရေစတယ္။



အေမရိကန္ ထိပ္သီးစီးပြားေရး ပညာရွင္တစ္ဦးျဖစ္တဲ့ Gandalf က ဒီလိုဆိုပါတယ္။ “ေရာင္းဝယ္မႈဆိုတာ ၂%က ကုန္ပစၥည္း အသိရွိရမယ္။ ၉၈%က လူ႔သဘာဝကို နားလည္ရမယ္”

အေမရိကန္ (EQ) စာအုပ္ေရးသားတဲ့ စာေရးဆရာ Daniel Goleman က “ေအာင္ျမင္မႈမွာ ၈ဝ%က EQျဖစ္ျပီး ၂ဝ% က IQ ျဖစ္တယ္” လို႔ ဆိုပါတယ္။ ဒါေၾကာင့္ လူ႔သဘာဝကို နားလည္ျခင္း၊ အေျပာအဆုိ လိမၼာယဥ္ေက်းျခင္း၊ ဟာသဥာဏ္ရႊင္ျခင္းေတြက ေအာင္ျမင္မႈရဲ႕ ေသာ့ခ်က္ျဖစ္တယ္လို႔ ဆိုပါတယ္။ တစ္ခ်ဳိ႔လူေတြကို လူေတြက သေဘာက်ႏွစ္ျခိဳက္ျပီး တစ္ခ်ဳိ႔ကို ဘာေၾကာင့္ မုန္းတီးရြံ႔ရွာၾကသလဲ? အေျဖက “သူတို႔ကိုယ္သူတို႔ မျမႇင့္တင္တတ္လို႔ပါပဲ”

ဂ်ပန္က စကားေျပာအႏုပညာရွင္ တစ္ဦးျဖစ္တဲ့ Mr. Fukuda Jian က “ အျပံဳးက အျပံဳးကို သယ္ေဆာင္လာႏိုင္တယ္” လို႔ ဆိုပါတယ္။ ကိုယ္က လူေတြကို အျပံဳးနဲ႔ ၾကိဳဆိုလက္ခံတဲ့အခါ လူေတြကလည္း ကိုယ့္ကိုအျပံဳးနဲ႔ ျပန္လည္ ၾကိဳဆိုလက္ခံတာကို ဆုိလိုျခင္းျဖစ္တယ္။

“အျပံဳးဆိုတာ ခ်စ္စရာေကာင္းတဲ့ ကူးစက္ေရာဂါတစ္မ်ဳိး” ျဖစ္တယ္။ ကူးစက္ခံရတဲ့ လူတိုင္းကို ေပ်ာ္ရႊင္ေစတယ္။ ေနသာထိုင္သာရွိေစတယ္။ Mr. Fukuda Jian က ဆက္ျပီး “အျပံဳးနဲ႔ ၾကိဳဆုိတာဟာ လူလူခ်င္း ဆက္ဆံရာမွာ အဆင္ေျပေခ်ာေမြ႔ေစတဲ့ ေဆးစြမ္းတစ္လက္ျဖစ္တယ္” လို႔ ဆိုပါတယ္။ ဒါေၾကာင့္ အျပံဳးအျမဲေဆာင္ထားျပီး လူေတြနဲ႔ ေပ်ာ္ေပ်ာ္ ဆက္ဆံတာဟာ တစ္ျခားလူေတြအတြက္ သာမက ကိုယ့္အတြက္လည္း ေကာင္းက်ဳိးမ်ားစြာ ရရွိႏိုင္ပါတယ္။ အျပံဳးဆိုတဲ့ ကူးစက္ေရာဂါမ်ဳိး ကူးစက္တာကို ကြ်န္မတို႔ ဘာေၾကာင့္ လက္မခံႏိုင္ရမလဲ?

ႏိုင္းႏိုင္းစေန

http://share.youthwant.com.tw/sh.php?do=D&id=31020672
http://share.youthwant.com.tw/sh.php?do=D&id=31020671
ဒီက ဖတ္မိတဲ့ စာေတြကို နားလည္သလို ဆီေလွ်ာ္ေအာင္ ဘာသာျပန္ထားတာပါ။

ေရးသားသူ....... ႏုိင္းႏုိင္းစေန at 1:24:00 AM
<ျပန္ေခါက္ထားခဲ့ေနာ္>