စတုတၳေန႔ ခရီးစဥ္

စတုတၳေန႔၊ ဆိဂီရိယေတာင္၊ နန္းေတာ္ရာေဟာင္းတစ္ခု။

နံနက္ မုိးလင္းတယ္ဆိုရင္ပဲ ၿမိဳ႕ေဟာင္း ေခတၱ နားခုိရာ ေနရာကေန သံုးနာရီခန္႔ ေမာင္းရတယ္၊ ေတာင္ ေျခ ေရာက္တယ္ဆုိရင္ပဲ ေရွးမင္းေတြ တည္ထားခဲ့တဲ့ နန္းေတာ္ရာ ထပ္ေတြ႕ျပန္ပါတယ္၊ ဒီတစ္ခါ ေတြ႔တဲ့ နန္းေတာ္ရာကေတာ့ အရင္ ေရာက္ခဲ့တဲ့ နန္းေတာ္ရာနဲ႔ေတာ့္ ပံုစံျခင္းတူေပမယ့္ ေနာက္ခံ ဇာတ္လမ္းျခင္း အေတာ့္ကို ကြာျခားပါတယ္၊
ေတာင္ေျခ ပတ္ပတ္လည္မွာ နန္းေတာ္ တည္ထားတယ္၊ ေနာက္ ဟိုး ေတာင္ေပၚ မီတာ (၂၀၀)ခန္႔ ျမင့္တဲ့ ေတာင္ ေစာက္ေစာက္ လံုးပတ္ ႀကီးႀကီး ေပၚမွာ ဘုရင္က အပန္းေျဖ စခန္းတစ္ခု ဖန္တီးထားတယ္၊ အေတာ့္ကို ျမင့္ပါတယ္၊ ျမင့္တာထက္ ေျပေျပ ေရွာေရွာ တက္ရ လြယ္ကူတဲ့ ပံုစံမရွိဘဲ မက္မက္ပံုစံျဖစ္ေနတာပါ၊ အဲဒီဘုရင္က အဲဒီေတာင္ေပၚကို သီးသန္႔ သူ႔အတြက္ အပန္းေျဖစခန္းတစ္ခု ဖန္တီးထားခဲ့တာပါ၊ အဲဒါကိုမွ အခုေခတ္လူေတြ (ဦးဇင္းတုိ႔အပါအ၀င္)ေပါ့ ဘုမသိ၊ ဘမသိ အပင္ပန္းခံ တက္လိုက္ရတာ၊ ေခ်သလံုး ၾကြက္သားေတြကို ဆက္ဆက္ တံုလို႔၊ အေပၚေရာက္ကာနီး တစ္ဆင့္အလုိ သူမ်ားေတြေတာ့မသိဘူး၊ ဦးဇင္းကိုယ္တုိင္ေတာ့ လက္ေလွ်ာ့ဖုိ႔ စိတ္ကူးမိခဲ့တယ္၊ ဒါေပမယ့္ ကေလးေတြက အစ တက္ေနၾကေတာ့၊ ေယာကၤ်ားတုိ႔ဇြဲ ေသမွ ေလွ်ာ့မယ္ဆိုတဲ့ မဟာဇနကမင္းသားထံုး ႏွလံုးမူၿပီး အားခဲကာ ဆက္တက္လိုက္ေတာ့ ေတာင္ႀကီး ဖ၀ါးေအာက္ဆုိသလို ေရာက္ခဲ့ပါတယ္၊ အေပၚေရာက္၊ ဓာတ္ပံုရိုက္၊ ၿပီးမွ သမုိင္း သုေတသီေတြ ေရးထားတဲ့စာကို ဖတ္လိုက္ရေတာ့ ရင္ေမာစရာပါ၊ ဒီေနရာမွာ ဘုရင္က အပ်ိဳေတာ္ေလးေတြ ၿခံရံ၊ ေရကန္ေတြဖန္တီး၊ လူသူမနီးတဲ့ ေတာင္ေပၚမွာ မိဖုရားေပါင္း ေျမာက္မ်ားစြာၿခံရံၿပီး ေပ်ာ္ေတာ္ဆက္ အပန္းေျဖရာ ေနရာပါတဲ့၊ ကဲ၊ ဘယ့္ႏွယ့္ရွိစ၊ ရွင္ဘုရင္ ေပြ ရႈပ္တဲ့ ေနရာကို အပင္ပန္းခံၿပီး တက္ခဲ့သမွ် အေမာစို႔ရျပန္ေပါ့၊ ဒါေပမယ့္-----
အျမင့္ေရာက္ေလ ေအာက္က အရာေတြကို ပိုျမင္ရေလပါ၊ အဲဒီလုိ အျမင့္ေရာက္ေနတဲ့သူေတြတုိင္း ေအာက္မွာ ဘာေတြ ျဖစ္ေနသလဲ၊ ဘယ္သူမွားလို႔ ဘယ္သူမွန္သလဲ ဆိုတာေတြ၊ ဘယ္အရာက သင့္ေတာ္လုိ႔ ဘယ္အရာက မသင့္ေတာ္ဆိုတဲ့ ပံုစံမ်ိဳးေတြ၊ တရားဘာ၀နာ အားထုတ္ၾကတဲ့ သူေတြကေတာ့ ပိုၿပီး ျမင့္တဲ့ တရားထူးေတြကို ရေလ နိမ့္က်တဲ့သူမ်ားကို ပိုၿပီး ဂရုဏာ သက္မိေလ စတဲ့ ဥပမာ ခံစားခ်က္မ်ိဳး၊ အေတြးမ်ိဳး ရရွိခဲ့ပါတယ္။

ခရီးစဥ္(၂)

ဒုတိယေန႔ ခရီးစဥ္မွတ္တမ္း ထပ္မံ စလိုက္ၾကရေအာင္၊ မေန႔က အဆံုးသတ္ခဲ့တဲ့ စိတၱရပဗၺတ ေတာင္ကေန ကီလိုမီတာ (၁၇၅)ခရီးကိုတစ္ေနကုန္ခရီးဆက္လက္ ေမာင္းႏွင္ခဲ့ၾကတယ္၊ ညကတည္းကုိက ကားဆရာကို ႀကိဳတင္ ေမးမိတယ္၊ မနက္ သြားမယ့္ ခရီးကိုသြားဖို႔ လမ္း ဘယ္ႏွစ္လမ္းေရြးခ်ယ္ရမလဲေပါ့၊ ႏွစ္လမ္းရွိတယ္တဲ့။ တစ္လမ္းက ခရီးတုိ ေနာက္တစ္လမ္းကုိ ခရီးရွည္၊ ခရီးရွည္က ေတာင္ေတြေပၚကို ပတ္ သြားရမယ့္ ခရီးျဖစ္ေၾကာင္းေျပာျပတယ္၊ လမ္းခရီမွာ ေရတံခြန္၊ စမ္းေခ်ာင္း၊ သဘာ၀အလွ ရႈခင္း၊ လြင္ျပင္ေဒသ၊ ျမန္မာျပည္ ရွမ္းျပည္လိုပဲ အရမ္း ေအးတဲ့ေနရာ၊ ေဘးမဲ့ ဥယ်ာဥ္ စသည္ေတြ ေတြ႔ရမယ္ ဆိုလို႔ ေရြးခ်ယ္ခဲ့ၾကတယ္၊ ခရီးစဥ္အားလံုး အရမ္းကိုေပ်ာ္ရႊင္ဖုိ႔ေကာင္းခဲ့ပါတယ္၊ ပိုၿပီး စိတ္၀င္စားဖြယ္ ေကာင္းတာကေတာ့ ေတာင္မ်ားရဲ့ ထင္ရွားလွတဲ့ သမုိင္းေနာက္ခံပါ၊ သီဟုိဠ္ရာဇ၀င္မွာေရာ ျမန္မာေတြ အသိမ်ားတဲ့အေၾကာင္းေတြပါ၊ ရာမ ဇာတ္ေတာ္ဆိုရင္ ကေလးကအစ သိႏိုင္ၾကပါလိမ့္မယ္၊ ဒသဂိရိ ဆိုတဲ့ အခ်စ္လူၾကမ္းႀကီးနဲ႔ မယ္သီတာဆိုတဲ့ ကုလား မင္းသမီးေခ်ာေလးရဲ့ ဇာတ္လမ္းက အခု ဦးဇင္းတုိ႔ ျဖတ္သန္းခဲ့ရတဲ့ ေတာင္မ်ားနဲ႔ အမ်ားႀကီး ဆက္ဆက္ ေနပါတယ္၊ ဒသ=တဆယ္၊ ဂိရိ=ေတာင္၊ ေတာင္ဆယ္လံုးကို အစိုးရတဲ့ ရုပ္ဆိုးဆိုး အခ်စ္လူၾကမ္းႀကီး အုပ္စုိးခဲ့တဲ့ ေနရာေပါ့၊ ေတာင္ဆယ္လံုးမက အဲဒီေတာင္မ်ားကို ခ်န္ရံထားတဲ့ ေတာင္ငယ္ေလးေတြပါမက်န္ ေရာက္ခဲ့ၾကပါတယ္၊ ေရတံခြန္ေနရာကေတာ့ ရာမ မင္းသားက ဒသဂိရိထံက မယ္သီတာကို ျပန္ၿပီး လုတဲ့ ေနရာလို႔ အေျပာ မ်ားႀက ပါတယ္။
ေအးခ်မ္းလွတဲ့ ရာသီဥတုကို အခုမွ အျပည့္အ၀ ခံစားဖူးတာပါ၊ ျမန္မာျပည္က ရွမ္းနယ္ ဘယ္ေလာက္ ေအးသလဲ ကၽြန္ေတာ္မသိ၊ ေမၿမိဳ႕ႀကီး ဘယ္ေလာက္ သာယာ လွပသလဲ ကၽြန္ေတာ္မျမင္၊ ျပင္ဦးလြင္ ဘယ္ေလာက္ ခံစားမႈ ေပးႏိုင္မလဲ၊ မခံစားတက္၊ ဘာျဖစ္လုိ႔လဲဆိုေတာ့ ကၽြန္ေတာ္ မေရာက္ဘူးလို႔ပါ။ အခုေရာက္ေနတဲ့ ေနရာေတြကေတာ့ သမုိင္းေၾကာင္းအားျဖင့္လဲ စံုလင္၊ သဘာ၀အားျဖင့္လဲ့ လွပ၊ ေရေျမသဘာ၀ကလဲ စိုေျပ၊ ေအးခ်မ္းလွတဲ့ ဒီနယ္ေျမကို တစ္သက္တာ လံုး၀ မေမ့ရက္စရာေပါ့။ ဓာတ္ပံုေလးေတြ ၾကည့္ၿပီး ကိုယ္တုိင္ ေရာက္ေနသလုိ ခံစားၾကည့္ပါေနာ္၊ ေအးခ်မ္းတဲ့အရသာကို ခံစားၾကည္ခ်င္ရင္ေတာ့ ေရခ်ိဳးၿပီးကာစ ၾကည့္ေပါ့။ ဒီလိုနဲ႔ ဒသဂိရိ အုပ္စုိးခဲ့တဲ့ ေတာင္မ်ား၊ ရႈခင္းမ်ား၊ ေဒသထြက္ လဘက္ခင္းမ်ား၊ ႏြားၿခံမ်ားကို ၾကည့္ရႈရင္း ခရီးတစ္ေထာက္ နားဖုိ႔ အခ်ိန္ က်ေရာက္လာခဲ့ၾကျပန္တယ္၊
ဘန္ဂလို တစ္လံုးငွား၊ ေရပူေရေအးနဲ႔ သန႔္စင္၊ အားလံုးပင္ပန္း၊ နားေနခန္းသြားၾကကာ၊ အင္တာနက္ အေျပးရွာ၊ ယခု post ေလးကို တုန္တုန္ရင္ရင္နဲ႔ ေရးကာ ေရးကာ ရွမ္းျပည္ကို မွန္းကာလြမ္း၊ အားလံုး အပန္းေျဖေနၾကတဲ့အခ်ိန္ေရာက္လုိ႔ ခြင့္ျပဳပါဦးေနာ္၊ စာဖတ္သူ သင္တစ္ေယာက္ ကၽြႏု္ပ္ရဲ့ ႀကံဳသလုိ ေရးခ်ထားတဲ့ ခံစားမႈေလးေတြကို ဖတ္ရႈေပးတဲ့အတြက္ ေက်းဇူးပါလို႔ ေျပာရင္း၊ ႏွစ္သစ္မွာ မေကာင္းခဲ့တဲ့ စိတ္ညစ္ေတြကိုေဖ်ာက္၊ ေကာင္းတဲ့ အေတြး ေကာင္းတဲ့အႀကံ၊ ေကာင္းတဲ့ စကား၊ေကာင္းေသာ အမူအရာေတြနဲ႔ ေပ်ာ္ရႊင္ႏိုင္ပါေစ၊ ေကာင္းတဲ့ အရာေတြအားလံုး ႏွစ္ေဟာင္းမွာကဲ့သလုိ႔ ဆက္လက္ လုပ္ေဆာင္ႏိုင္ပါေစလုိ႔ ဆုမြန္ေခၽြလိုက္ပါရေစ၊ Happy New Year!

30 ေန႔မွ ဓာတ္ပံုုမ်ား

Type your summary here.

Type the rest of your post here.

ခရီးစဥ္(၁)

ပထမေန႔=၃၀ရက္၊ ဒီဇင္ဘာလ၊ ၂၀၀၈
စာေမးပြဲၿပီး အားလံုး သူငယ္ခ်င္း ဦးဇင္းေတြ တေပ်ာ္တပါး ေဒသႏၱရ ဗဟုသုတ ရေစဖို႔ သီဟုိဠ္ (သီရိလကၤာ)ကၽြန္းတစ္ပတ္ ခရီးလွည့္လယ္ ၾကပါတယ္၊ ဒီေန႔ဟာဆုိရင္ ပထမေန႔ပါ၊ ကိုလံဘုိ ကေန နံနက္ ငါးနာရီ ထြက္ခြါခဲ့ၾကပါတယ္၊ အားလံုး သံဃာ ႏွစ္ဆယ့္သံုးပါး၊ သီလရွင္ ဆရာေလး ႏွစ္ပါး စုစုေပါင္း ႏွစ္ဆယ့္ ငါးဦးပါ၊ ပထမဦးဆံုး ကိုလံဘုိရဲ့ အေနာက္ဘက္ ယြန္းယြန္ုးကို ကီလိုမီတာ (45) ခရီး ေရာက္တယ္ဆိုရင္ပဲ သမိုင္း၀င္ သီဟုိဠ္ ေမာ္ကြန္း၀င္ ျဖစ္တဲ့ ေဗာဓိပင္ပြါး ေစတီ တစ္ဆူကို ေရာက္ပါတယ္၊ သီဟုိဠ္ႏိုင္ငံမွာ ခ်စ္ဖုိ႔ေကာင္းတဲ့ ယဥ္ေက်းမႈတစ္ခုလို႔ပဲ ဆုိရမလား၊ တဖက္သက္ တယူသန္တယ္ပဲ ဆုိုရမလား ဆုိတာေတာ့ မေျပာတက္ဘူး၊ ဘာလဲဆိုေတာ့၊ ေဗာဓိပင္ကို ဘုရားအျဖစ္နဲ႔ ကိုးကြယ္ ပူေဇာ္ရာမွာေတာ့ ဗုဒၶဘာသာႏိုင္ငံေတြထဲမွာ စံျပပါပဲ။ ယံုၾကည္မႈကေတာ့ ေဗာဓိပင္ ရွိရင္ ဗုဒၶ သာသာနာ ဘယ္ေတာ့မွ ကြယ္ေပ်ာက္မွာ မဟုတ္ပါဘူးတဲ့။ ေနာက္တစ္ခုက ဗုဒၶ ျမတ္စြယ္ေတာ္ပါ ၊ အဲဒါကေတာ့ ကႏၵီလို႔ေခၚတဲ့ ၿမိဳ႕မွာပါ၊ အခု သြားေနတဲ့ ခရီးနဲ႔ ဆန္႔က်င္ဘက္ျဖစ္ေနေတာ့ ေျပာျပဖုိ႔ရန္ ေစာေသးတယ္ေလ၊
အဲဒီ ေဗာဓိပင္ကိုပဲ ပူေဇာ္ၾက၊ အမွတ္တရ ဓာတ္ပံုရိုက္ခဲ့ၾကၿပီး၊ ခရီးဆက္ခဲ့ၾကတယ္၊ ေနာက္ တစ္ေနရာကေတာ့၊ သမိုင္း၀င္ေတာ့ မဟုတ္ပါဘူး၊ ဒါေပမယ့္ ျမန္မာႏိုင္ငံ ေျခာက္ထပ္ႀကီးဘုရား၊ ပဲခူး ေရႊသာေလ်ာင္း၊ စိန္သာေလ်ာင္းဘုရားတုိ႔လို ရုပ္ဆင္းတု အႀကီးဆံုးပါ၊ ပူေဇာ္ခ့ဲၾကတယ္၊ ထံုးစံအတုိင္း ဓာတ္ပုံရိုက္ခဲ့ၾကတယ္၊ ဓာတ္ပံုေတြကို သီးသန္႔ တင္ေပးမယ္ေနာ္။ ေနာက္ တစ္ေနရာ ဆက္ၾကျပန္ေပါ့။
အဲဒီေနရာကေတာ့ ေျပာျပရင္ နဲနဲေတာ့ ရွည္သြားမယ္၊ အတိုဆံုးကို ခ်ံဳးျပရရင္ေတာ့ သီဟုိဠ္ရဲ့ သမုိင္းစာမ်က္ႏွာ ႏွစ္ေပါင္း ငါးရာေလာက္ကုိ ျပန္လွန္ျပမယ္ေပါ့၊ နယ္ခ်ဲ႕ ကိုလိုနီ၊ ေပၚတူဂီ၊ ဒက္ခ်္ စသည္တုိ႔ရဲ့ နယ္ခ်ဲ႕ လႊမ္းမိုးမႈကို ခံခဲ့ရပါတယ္၊ ႏိုင္ငံျခားသားေတြ အမ်ားစု စိတ္၀င္စားတဲ့ ေနရာျဖစ္တယ္။ အိႏၵိယ သမုဒၵရာရဲ့ အလယ္တဲ့တဲ့ အေတာ္လည္း လွပ၊ ပုလဲသဖြယ္လုိ႔ေတာင္ တင္စား၊ ေနရာကလည္း အခ်က္အျခာက်ေလေတာ့ ေရွးယခင္ နယ္ခ်ဲ႕ခ်င္ၾကတဲ့ အေနာက္တုိင္း လူမ်ိဳးစုေတြ မ်က္စိက်စရာ ေနရာတစ္ခု ျဖစ္ခဲ့တယ္ေပါ့။
အခ်ိန္ကလည္း တေရြ႕ေရြ႕ကုန္ဆံုး၊ ဆယ့္တစ္နာရီ ဆံုးဆယ္ခန္႔ေလာက္ ဆက္လက္ ေမာင္းၿပီးထြက္လာခဲ့တာ၊ ဆြမ္းစားခ်ိန္ေတာင္ ကပ္လုိ႔ေနေပါ့၊ ခရီးတစ္ေထာက္ တစ္ေနရာ နားဖုိ႔အတြက္ အရိပ္ေကာင္းတဲ့ ေက်ာင္းတစ္ခု ရွာကာ နားၾကျပန္တယ္၊ ေခါင္းေဆာင္ ကိုယ္ေတာ္ အပင္ပန္းခံကာ စီစဥ္လာခဲ့တဲ့အတုိင္း ေျမပဲေၾကာ္၊ ငံျပာရည္ေၾကာ္နဲ႔ အသားေၾကာ္နဲနဲ မွ်ေ၀ကာ ခဲလုိက္ၾကေတာ့ တစ္ပြဲစာ ဒုကၡ ၿငိမ္းသြားျပန္တာေပါ့၊ ခရီးစဥ္က စၿပီး ထြက္တဲ့ ေန႔ပဲ အေတာ့္ကို ပင္ပန္းေစပါတယ္၊ နားဖို႔ အခ်ိန္ကုိ မရခဲ့ပါဘူး၊ ညပိုင္း အနားယူး က်ိန္းစက္ရမယ့္ ေနရာကို အေရာက္သြားရင္ လမ္းမွာရွိတဲ့ ပင္လယ္ရႈခင္းကို အားရေအာင္ ၾကည့္၊ ျဖတ္သန္းတိုက္ခတ္လာတဲ့ ေလေျပ ေလေအး ႏုႏုေလးေတြကို အားရေအာင္ကိုရႈရႈိက္၊ ပါလာတဲ့ ေရေတြ တစ္ႀကိဳက္ေသာက္လုိက္ရင္း ျဖတ္သန္းလာခဲ့ရာ၊ တစ္ေခါက္ နားခုိရာ ေနရာကို ေရာက္ခဲ့ၾကတယ္၊ ေဘးမဲ့ေတာ တစ္ခုပါ၊ ဆင္၊ က်ား၊ သမင္၊ဒရယ္၊ အုိးေ၀(ခ)ဥေဒါင္း၊ အေတာင္ေညာင္းရင္ နားတက္တဲ့ ငွက္ေပါင္းစံု ေပ်ာ္စံရာ ေတာ တစ္ေနရာမွာေပါ့၊ လြန္ခဲ့တဲ့ ႏွစ္မ်ားစြာက ဒီေနရာ ဒီေဒသ ဘယ္ေလာက္ ဆိုးရြားခဲ့သလဲဆိုတာကို ေပၚလြင္ေစတဲ့သေဘာလား၊ အစုိးရ ရံုးကိစၥေတြ ေပါမ်ားရာကို ျပသတဲ့သေဘာလားမသိ၊ စစ္ေဆးေရးဂိတ္ေတြ အနည္းဆံုး ဆယ္ခုထက္မနဲ ျဖတ္သန္းခဲ့ရတယ္၊ သို႔ေသာ္လည္း၊ ဗုဒၶျမတ္စြာရဲ့ သားေတာ္ေတြ ပီပီ၊ ဗုဒၶဘာသာႏုိင္ငံမွာ(သီဟုိဠ္) မ်က္ႏွာပန္းလွလွ ျဖတ္သန္းၾကရျပန္တယ္၊ အစဥ္အလာ ေမတၱာ ႀကီးမားတဲ့ သီဟိုဠ္ ဆရာေတာ္မွန္း သိသာေလေအာင္ ေတာတြင္းေပါက္ဖြား သားရုိင္းတိရစၧာန္ျဖစ္ၾကတဲ့ သားမင္၊ ဆင္၊ စသည့္ သားေကာင္မ်ား လူေတြနဲ႔ ရင္းႏွီးစြာ ေနထုိင္ေနႏိုင္ၾကတာကို တည္းခုိမယ့္ ေက်ာင္းမွာ ေတြ႔ျမင္ရေတာ့ အေတာ္ပင္ ပီတိ ျဖာမိခဲ့ပါေသးတယ္၊ ေနာက္ေတာ့မွ သိတယ္၊ ဒီေလာက္ေ၀းတဲ့ေနရာ၊ လမ္းပန္းဆက္သြယ္ နဲတဲ့ေနရာ ဘာမ်ားရွိသလဲလုိ႔ ေနာင္ေတာ္ေတြကို ေမးလိုက္ေတာ့၊ ဤေတာင္မွာ ရဟႏၱာ တစ္ေသာင္းေက်ာ္ သီတင္းသံုးေနထုိင္ခဲ့ဘူးတယ္၊ သီဟုိဠ္မွာ ၀ဋဂါမဏိ အဘယမင္းလက္ထက္ တစ္ဆယ့္ႏွစ္ႏွစ္ေက်ာ္ၾကာ ငတ္မြတ္ေခါင္းပါေဘး ဆိုက္ေရာက္ေတာ့ ထုိ ရဟႏၱာ မေထရ္ အရွင္ျမတ္မ်ား အစာေရဆာ ခတ္ခဲမႈေၾကာင့္ စုေပါင္း ပရိနိဗၺာန္ ျပဳခဲ့ၾကတယ္၊ ေနာက္ပိုင္းလည္း ရဟႏၱာအစဥ္အဆက္ သီတင္းသံုးေနထုိင္ၾကတယ္ဆိုတဲ့ အေၾကာင္းကတစ္ခု။
ျမန္မာႏိုင္ငံမွာ တရားအားထုတ္နည္းေတြ မ်ားစြာ ပ်ံ႕ႏွံ႕ေနတဲ့အထဲက ကနီ တရားအားထုတ္နည္း ဆိုတာလည္း အေတာ့္ကို ထင္ရွားတဲ့ နည္းတစ္ခုပါ၊ အဲဒီ တရားအားထုတ္နည္းရဲ့ အဓိက ဇစ္ျမစ္က ယခု ဦးဇင္းမ်ားေရာက္ရွိေနရာ ေဒသက ျဖစ္တယ္လုိ႔ ဆိုပါတယ္၊ တိဘက္ ရဟန္းေတာ္တစ္ပါး သွ်ီ၀တိႆ မေထရ္ျမတ္တစ္ပါး ဤေတာင္မွာ သီတင္းသံုးေတာ္မူေနခဲ့တဲ့ စိတၱလမေထရ္ျမတ္ထံမွာ နည္းနာ ခံယူရင္း တရားအားထုတ္ခဲ့တယ္၊ ေနာက္ပိုင္း တရားထူး ရရွိခဲ့တယ္၊ ျမန္မာႏုိင္ငံသို႔ လွည့္လွည္ သာသနာျပဳရင္း ထုိ တရားအားထုတ္နည္းကို မ်ိဳးေစ့ခ်ေပးခဲ့တယ္၊ ဒါက ကနီ တရားအားထုတ္နည္းရဲ့ ဇစ္ျမစ္ အရင္းခံခ်က္ပါ၊ ထို ရဟႏၱာ မေထရ္ရဲ့ အမည္နာမကို အေၾကာင္းျပဳၿပီး ယခု ေရာက္ရွိေနရာ ေတာင္ကို စိတၱလ+ပဗၺတ-ေတာင္(စိတၱလ=မေထရ္ျမတ္ရဲ့အမည္၊ ပဗၺတ=ေတာင္၊ စိတၱလပဗၺတေတာင္လုိ႔ အမည္တြင္ရစ္ ေစခဲ့ပါတယ္၊
႔ဒီလိုနဲ႔ သူေတာ္ေတာင္းေတြ တရားထူးရရွိသြားတဲ့ေနရာမွာ အတူလိုက္ပါလာၾကတဲ့ သူငယ္ခ်င္းေတြ အားလုံး စုေပါင္း ဗုဒၶပူဇာ၊ ဓမၼပူဇာ၊ သံဃပူဇာ ျပဳလုပ္ခဲ့ၾကတယ္၊ အႏၱရယ္ကင္းေစဖုိ႔လည္း စုေပါင္း ဆုိ႔ုေတာင္းေမတၱာ ပို႔သ ခဲ့ၾကပါေသးတယ္၊ သူေတာ္ေကာင္းတို႔ရဲ့ အတု လိုက္ခဲ့ၾကပါတယ္။
ဘယ္လုိပဲျဖစ္ျဖစ္ပါ၊ သူေတာ္ေကာင္းေတြဆိုတာ ငါးျဖာအာရံု ကာမဂုဏ္ေတြနဲ႔ ေ၀းတဲ့ ေနရာ ေဒသ ေတြကို ႏွစ္သက္ၾက ပါတယ္၊ အခုလည္း ဒီေနရာ ဒီေဒသေတြဟာ သူေတာ္ေကာင္း၊ တရားအားထုတ္သူတုိ႔ ႏွစ္သက္ႏိုင္ေသးတဲ့ ေနရာတစ္ခုအျဖစ္ ရပ္တည္ႏိုင္ပါေသးတယ္။ သူေတာ္ေကာင္းတို႔ သူေတာ္ေကာင္းျဖစ္ေအာင္းအားထုတ္ခ်င္သူတုိ႔ အဖို႔ စိတ္ၾကည္ႏႈးရတယ္၊ ဂုဏ္ယူမိတယ္၊ ကုသုိလ္ပြါးမိတယ္၊ ဒီေန႔ အဖုိ႔ ေဒသႏၱရ ဗဟုသုတ ေက်ာင္းမွာ ေနခဲ့တာနဲ႔ စာရင္ မ်ားစြာရရွိလုိက္ပါတယ္လုိ႔ ေျပာရင္း ဒီေန႔အဖို႔ ခရီးစဥ္ကို ဒီမွာပဲ အဆံုးသတ္လိုက္မယ္ေနာ္၊ ေနာက္ေန႔ ဆက္ၾကတာေပါ့၊ ထပ္တူ ခံစားႏိုင္ၾကပါေစ။ အခုဆုိရင္ ကီလိုမီတာ (၂၈၅)ခရီး ေပါက္ေနပါၿပီ။